Velhasılıkelam Evrensel bakış

    Ben kırsal bir yerde, Karacadağ’ın eteklerinde büyüdüm. Ailem tarım ve koyunculukla uğraşırdı. Çocuk kalbim dağların gölgesinde, sürülerin sesinde, toprak kokusunda büyüdü.   İlkokul yıllarımda öğretmenim benim için dünyalara değerdi. Çünkü o, elinden kitabı hiç düşürmezdi. Teneffüslerde herkes koşup oynarken o, sayfaların sessizliğine dalardı. Onu izlerken sanki kitap, hayatı …

  Son günlerde kendi hâlimdeydim. Yolculuklarımı erteliyor, gitmem gereken yerlere adım atmıyordum. Oysa Ankara, Kapadokya, Kayseri, Eskişehir, Kırşehir… Hepsinde işlerim vardı. Bir gün içimde bir ses yükseldi: Hadi kalk, yola çık. Ve çıktım… Yola koyulunca gördüklerim, yaşadıklarım bambaşkaydı. Yalnız bir yolculuk bazen şifa gibi gelir.. Bazen de hüzünle sarar insanı. …

  Bazen en zor şey, kötülüğe direnmek değil; iyiliğini saklamadan yaşayabilmektir. Çünkü insanlar, iyi insan olmaya çoğu zaman müsaade etmez. İyiliğinizi sorgularlar. Saflığınızı, kırılganlık gibi görürler. Sessizliğinizi, güçsüzlük sanırlar. Fedakârlık yaparsınız; “kendini hiçe sayıyor” diye küçümserler. Oysa iyi olmak, bir seçimden çok bir duruştur. İnsanın kendiyle barış içinde kalabilmesidir. Ama …