Velhasılıkelam Evrensel bakış

Her başlangıç yeni bir umuttu benim dünyamda. Ve her son hayalkırıklığıydı ruhumda. Bazen tökezledim yanlışlarla. Bazen heveslendim alkışlarla. Battığımda oldu bataklara. Çıktığımda oldu bulutlara. Dirhem dirhem akıttım acılarımı içimdeki sığınaklara. şiirler karaladım adaklar adadım bembeyaz yarınlara. Yandığımda oldu kış ortasında. Donduğumda oldu yaz sıcağında. Bazen çiçeklendim baharlarda. Bazen güller döktüm …

Göç gidiyor göç Döküyor incilerini yine sonbahar Herkesin dilinde bir Eylül şarkısı Bilmezler düşen yaprak ömürden eksiltiyor Hüzünbaz oluyor tüm şairler Vuruyorlar satır kırbacını Gam ,keder,yalnızlığa Biz her mevsim aynıydık oysa Bir kitap arası gül gibi kurutulduk Yar dan söz edilince Önce yüzümüz kızarırdı Sevgilinin cemalinde Sonra yanardağ serpilip saçılırdı …

Şeref insanın manevi yüksekliğidir.. Mevki makam insana şeref vermez. İnsan mevki makama şeref verir.. (Eğer hakiki insan ise) Münir Derman… “Hakiki insan” Özündeki ilahi nakışların güzelliğini Sevginin evrensel potasında demleyerek bireyselliğin egolarından kurtulmuş ve gerçek makama ulaşmış kişidir…. Oya Demirel…