Velhasılıkelam Evrensel bakış

  Güneş yurdumu talan etmeden, Kısık gözlerimi açtım göğsüme, Kendi içinde sığınmanın sıcaklığı, Solan renklerin acısı Kızıldan sarıya doğru geçerken Ve gölgeler düşünce yüzüme, Gülümseyişime ayna tutansın, Uzanıp silemediğim gözyaşlarıma… Üşümüş gecelerde, Ay gökyüzünde küçüldükçe, Ve yıldızlar indiğinde, Yüreğime gökten, Karanlık sonrası aydınlatan hayal, Kendi yüreğini dinle… Sel aktığı gözlerden, …

Şiirler, insanların bir çırpıda okuduğu, kendi istediği gibi anladığı, yazanın ise kendi duygularını ifşa ettiği, bir insanın aylarca belki senelerce biriktirdiği duyguların, yaşanmışlıkların dışavurumu. Fakat öyle bir çırpıda değil, hissede hissede. Öyle bir anda gelmiş gibi görünen ama arkası olan bir sürü duygu karmaşası. Bir şiirde kaç ihtimalin, kaç duygunun …

  Nadasa bıraktım yüreğimi. Gökyüzüne astım bulutlu, buğulu gözlerimi. Susup susup bıktırdım, dilimdeki kan kırmızı sözleri. Yolup yolup soldurdum, umutlu mavileri. Küstürdüm, içimdeki telli duvaklı besteleri. Ürküttüm uçmaya yeltenen nazlı kelebeği. Unuttum, unutan çehreleri. Yitirdim, aşkın masumiyetini. Bitirdim; seni, beni, bizi… Oysa bu gemiden mutsuz inmeyecektik değil mi? DEM SULTAN. …