Velhasılıkelam Evrensel bakış

İnsan kendi özüne benzer en çok Kendi toprağına Kendi insanına Ne kadar farklı olmaya çalışsa Giyimiyle ,sözcüğüyle Bir yerde döner yine özüne Farklılık bir beden büyük gelir O hep kendine has çocukluğuyla Kendine bitişmiş karakterini Arar yıllar geçtikçe Sonra başlar bizim zamanımızda Cümleleri İnsan en çok geçmişine saklanır Özüne ,sözüne …

  Ne de olsa gidişin nemli bir sonbahar sabahıydı… Yok yere gelmeni bekledim yıllar boyu… Kolu kırık ,boynu bükük yalnızlıklarımı sardım boynuma Kendimi unuttum aynalarda baştan ayağa Caddeler seni sayıklamıyor artık… Kulağıma seslenmiyor bulutlar adını Yarı yoldan dönüyor sevdalarım.. Her yürekte misafir olamadım gitti, biliyorsun.. Kaldıramaz her baba yiğit sevdalı …

  Gölgesi ağırdır, sürer bir ömür Kavak yeli değil bendeki sevda Lekesi bulaşmaz, atılsa çamur Bülbül gülü değil bendeki sevda Yangınlar dumanı külüne karmaz Sevenin ruhunu rahatlık sarmaz Yolcusunu güzergâhtan çıkarmaz Mecnun çölü değil bendeki sevda Bilenler anlatır ondaki onu İdrak eyledin mi sendeki seni? Aşmayan benlik yok bendeki beni …