Nezaket neden kayboldu? Eskiden insanlar daha iyi miydi bilmiyorum ama daha dikkatliydiler. Sözün ağırlığını, bakışın gücünü, susmanın yerini bilirlerdi. Nezaket, bir görgü kuralı ya da öğrenilmiş bir davranış değil; insanın üzerinde taşıdığı görünmez bir hâldi. Birine seslenirken tonu ayarlamak, yanından geçerken fark etmek, konuşurken karşısındakinin kalbini hesaba katmak… Bunlar öğretilmiş …

Yakın Görünüp Uzak Kalmak Bir süredir ilişkilerde garip bir yoğunluk var. Çok konuşuyoruz, çok paylaşıyoruz, çok açılıyoruz. Duygularımızı anlatıyoruz, yaşadıklarımızı döküyoruz, kırıldığımız yerleri bile cümlelere dökebiliyoruz. Ama bütün bu açıklığın içinde, gerçek bir temas hissi eksik kalıyor. Yakınlık var gibi ama derinlik yok. Samimiyet çoğalıyor ama bağ güçlenmiyor. Çünkü kelimeler …

İnsan ne zaman kendini ertelemeye alıştı? diye soruyorum bugün. Kendini erteleme hali, modern insanın en sessiz alışkanlıklarından biri. İnsan ne zaman kendini ertelemeye başladıysa, o günden beri iç sesini duymakta zorlanıyor. Bir süredir şunu fark ediyorum: İnsanlar hayatlarını ertelemiyor gibi görünüyor ama kendilerini sürekli sonraya bırakıyor. Yapılması gerekenler yapılıyor, sorumluluklar …

Derin İnsanların Bu Dünyada Yeri Var mı? Bu çağ derin insanları sevmiyor; yavaş düşünenleri, çok hissedenleri, susarak anlayanları… Çünkü hız çağında durmak, gürültü çağında sessiz kalmak, yüzey çağında derine bakmak rahatsız edici bulunuyor. Her şeyin hızlandığı, yüzeyin parlatıldığı bir zamanda derinlik neredeyse bir kusur gibi görülüyor; açıklanması zor, ölçülmesi imkânsız, …

Bir Sarnıçta Dönen Sema, İçimde Uyanan Hafıza Binbirdirek Sarnıcı’na girdiğimde ilk hissettiğim şey serinlik değildi; sessizlikti. Taşların taşıdığı o ağır ama sakin sessizlik. Sanki orası bir mekân değil de, zamanın bir yerinde durmuş bir hafıza gibiydi. Işık loştu, sesler yavaş. Ve sonra sema başladı. Dönen bedenlere bakarken bir gösteri izlediğimi …

Konfor Alanı Bağımlılığı Her şey kolay olsun isterken derinliği kaybetmek Bir süredir şunu fark ediyorum: Hepimiz biraz fazla rahatız. Ama bu, iyi gelen bir rahatlık değil. Zor olanı istemiyoruz, beklemeyi istemiyoruz, çaba harcamayı, sabretmeyi, bir şeyin içinden geçmeyi istemiyoruz. Her şey hızlı olsun, kolay olsun, tüketilebilir olsun ve mümkünse bizi …

“Paranın satın alamadığı hisler” Bir süredir etrafıma bakınca aynı cümle dolaşıyor içimde:Her şey var…Ama bir şey eksik. Daha doğrusu,çok şey var ama hiçbir şey dolmuyor. Evler dolu.Dolaplar dolu.Takvimler dolu.Hayatlar da öyle…Ama insanın içi, garip bir şekilde boş kalıyor. Bu bir yokluk değil aslında.Bu, sessiz bir yoksunluk. Lüksün tanımı değişti.Artık sadece …

Yakınlaşan ekranların, uzaklaşan kalplerin çağında… bağ kurmak hâlâ mümkün mü? Son zamanlarda en çok şunu fark ediyorum: İnsanlar birbirine hiç olmadığı kadar yakın… ama bir o kadar da uzak. Ekranlar mesafeyi kısalttı, ama kalpleri birbirinden uzaklaştırdı.Konuşur gibi yapıyoruz, dinliyormuş gibi… görüyormuş gibi… ama çoğu zaman kimsenin kimseyle gerçek bir teması …

Sosyal medyanın kendisi değil, ona yüklediğimiz anlamlar tüketiyor bizi. Gösterdiğimiz hayatlarla, yaşadığımız hayatlar arasındaki mesafeyi konuşalım. Bazen düşünüyorum…Biz ne zaman birbirini izleyen bir kalabalığa dönüştük?Ne zaman birbirimizi duyan değil, birbirimizi tüketen insanlara? Oysa sosyal medya, doğru kullanıldığında dünyanın en iyi yerlerinden biri.Bilgi öğrenmek, deneyim paylaşmak, başkasının yaşayıp gördüğündenkendi hayatımız için …

Bazen insanı büyüten şey hız değil, yavaşlamanın gücüdür. Bazen insanı büyüten şey, hızla koştuğu yollar değil;yavaşladığında duyduğu nefesidir. Biz hız çağında yaşıyoruz.Daha çok yetişmek, daha çok başarmak, daha çok göstermek zorundaymışız gibi…Saatler hızlanmış, yollar kısalmış, hayat hızla akarken;insanın ruhu bu tempoya ayak uyduramıyor. Çoğu insan yavaşlamayı “geri kalmak” sanıyor.Oysa ben …