Velhasılıkelam Evrensel bakış

Mabetleri seviyorum. Gittiğim yerlerdeki camileri görmeye, oralarda dua etmeye, kendimle kalmaya çalışıyorum. Diğer dinlerin ibadet yerleri de ilgimi çekiyor. İstanbul İstiklal Caddesi’nde (Saint) Sent Antuan Bazilikası’nın önünden geçerken bir ses beni çağırıyor sanki. Kapısından giriyorum. Bir anda farklı bir dünyada buluyorum kendimi. İstiklal, her zamanki gibi yoğun. İnsan seli akıyor …

12 yaşinda gelin çiçeği değil , kalem tutmayı öğrettiler bana.  Kuzen kardeştir eş olunmaz , 7 kuşak bakılır. Bizde komşu çoçuğu da kardeştir ; beraber büyüdüğünden eş olmaz , kalbin düşmesin denildi sürekli… Çok çocuk değil , bakabildiğin kadar çocuk dediler ziyan olmasın hayatlar. Erkek çocuk değil kız daha kiymetlidir …

  Bir vurgun gibi gitti: Sahnelerin efe assolisti Sahnelerin efe assolisti artık sessiz… Doğduğu gün sustu ama sesi hiç susmayacak. Bir zamanlar bir ses doğmuştu bu topraklarda. Sadece notaları değil, duyguları, zarafeti, asaleti de taşıyan bir ses… O sesin adı Muazzez Abacıydı. Ve kaderin cilvesine bakın ki; Muazzez Abacı’yı, doğduğu gün …