Velhasılıkelam Evrensel bakış

Hüznün kıyısında battı güneş bu akşam Artçı sarsıntılar da Zelzeleden kalanları toplayıp yüreğim Bir gün daha bitmiş, bitsin  bu değil ki derdim ,mücbir sebebim Döktüm hüznümün eteklerine Hesaba çekercesine battı güneş Beni de alıp içine Görevini devir alırken ay ve gece Acımasız hakikati bir şamar gibi vurdu yüzüme Aşklar tezgahlarda, …

  Acı öfke yaratır. Çektiğimiz acılar arttıkça öfkemiz de artar. Öyle bir doğru orantı vardır ki yorar ve yıkar. Fiziksel acılarımızın yanında, düşünsel ve ruhsal acılar da çekeriz. Bazen içsel bazen dış uyaranlardan gelen acılar öfkelendirir bizi.   Bir cümle vardır insan acıdan delirdiğinde insanlar onun acısını değil deliliğini görürler …

Avaz, avaz sessiz çığlıklarla bağırdım duydun mu? Çın,çın çınlayan kulağımda Metruk yüreğim gecenin koynunda Bir yangın sararken yüreğimi ,soğuk bedenimde Kafamın içinde uğultular rahat bırakmıyordu duydun mu? Gardiyan gecenin ayak sesleri ile irkilirken Savaşırken kan ter içinde Ezik bir böcek gibi Geceye sığınmış  kaçak bir mülteci gibi yalnızlığımın ayak seslerini …