
Kimi gün çiçekte renk, kimi gün bulutta damla sadece sevmek için yaratılmışız biz sevgi insanları. Allah’ın yeryüzündeki yansıması, yaratılanı Yaratana sığınıp sevmek bizim sanatımız. Ustalığımız kin gütmeden, kayıtsız şartsız kabullenip, olduğu gibi sevmek.
Kimi gün bir çiçeği öpmek, kimi gün rüzgâra karışıp kötülüğü silmek yada umut tohumları ekmek her karışına toprağın. Ayırmadan tartmadan sonsuz ve çıkarsız sevmek zanaatimiz.
Hep sevmeyi iş edindik kendimize ama hiç bizi bizim gibi sevecek birileri olmadı belki çıkmadı karşımıza. Zor olan bizim sevmemiz değil, sevebildiğimiz gibi gönülden sevilmemizdi.
Hep anlamaya çalıştık, anlaşılmadığımızı bile bile. İnsanların gözleri dışımızda asılı kaldı. Hiç kimse içimizin dehlizlerine gizlenmiş ürkek ama var olan gerçek güzelliği göremedi.
Ayaklara turab, gözlere yaş , okyanuslara damlayız biz. Bu hiçlikte her şey kolay bize.
Ama sevgilinin gözünde leyla, sevdiğinin dilinde dua, yüreğinde hasret olmalıyız biz.
Biz sevgi insanları ; ne geldiğimiz yer belli ne menzilimiz. “Aşkımız özümüzdür bizim,özümüz aşkımız”
Ehli aşkın ağyarıyız
Durma saki mey sun bize
Gülistanın hezarıyız
Durma saki mey sun bize
Didelerin giryanıyız
Dili aşkın efganıyız
Mıtrıbların üstadıyız
Durma saki mey sun bize
Gönüllerin aynasıyız
Firkatzede tayfasıyız
Mecnunların leylasıyız
Durma saki mey sun bize
Gülderen AKLIFAZLA
Velhasılıkelam Evrensel bakış