Karınca böyle yaşadı
Karınca kararınca
Hiç yolundan dönmedi
Ne yağmurlar yağınca
Ne yaprak sararınca
Yola bir iz bıraktı
Menziline varınca
Bir tek soru sormadı
Eller yükü alınca
Tek bir damla dökmedi
Umudu kararınca
Yarıdan devam etti
Yükü sırta alınca
Karıncanın erzağı
Gündöndü çekirdeği
Biri ağır gelmedi
Nimetini bulunca
İçindeki güneşle
Yol alınca karınca
Yıldız hiç düşlemedi
Özün ufuklarınca
Yük dövdü nimet düştü
Rüzgar kesti yolunu
Azmini bırakmadı
Gözü açık karınca
Bıkmadan usanmadan
Çizgi yolu hep geçti
Sonsuz huzuru için
Sessiz çileyi seçti
Yollar menzile erer
Güne bakan yanınca
Nasıl yolundan döner
Şu sabırlı karınca
İlmin aşkın narınca
Toprağa sarılınca
Hak gününe varınca
Büyü küçük KARINCA
Hayatın dikenleri
Yüreğimi yarınca
Gözlerim ize bakar
İşte orda karınca
Bana bir ibretsin sen
İnsan haddi görünce
Yoluma ilhamsın sen
Elime duamsın sen
Gönlü derviş karınca Rana İslam DEĞİRMENCİOĞLU
(03.06.2010,saat 12.12…Bir göz, sokak kapısındaki merdivenlere oturmuş basamağı tırmanan karıncayı izliyor…Okul Bahçesi- Ankara)
* Bu şiir İnsanın Yazısı Edebiyat kitabına da girmiştir.
Velhasılıkelam Evrensel bakış