Velhasılıkelam Evrensel bakış
İlgili Makaleler
Nefes yorgun..
Kalp yorgun..
Kafa yorgun..
Ruh yorgun..
Hayat kısa,
Kuşlar uçmuyor artık,
Vapurun peşindeki martı bile yorgun..
Etrafımdaki insanlara bakıyorum: Maskeler yetmiyor mutsuzlukları örtmeye.. Hangi göze baksam yorgun.. Sokakta yürürken, boğazdaki dalga yorgun, yolda giderken cama düşen ışıklar yorgun.. Ne tatlı esen bir rüzgar var, ne dalında açan kırmızı bir gonca gül.. Yeşil yorgun.. Mavi yorgun.. Yağmurdan sonra kokmuyor toprak, toprak ana bile durgun.. Yüzler asık, gözler kısık, sesler yüksek, eller hep kapalı, hep sıkılı yumruk..
Böyle değildik biz.. Hiç bir zaman normal olduğumuz söylenemez ama hiç bu kadar mutsuz değildik.. Ne yapar eder şarkımızı söylerdik.. Bir yolunu bulur hayatla dalgamızı geçerdik.. Bardağın boş tarafına göz yaşımızı koysak ta, dolu tarafını demli çay niyetine hayata karşı içerdik..
Bu halimizin sebebi her akşam açıklanan yeni vaka sayıları, entübasyon oranları, vefat haberleri mi? Yoksa hiç eskimeyen siyasi kavgalar, gündelik toplumsal nezaketsizlikler, eskimeyen itişmeler, yersiz çekişmeler mi? Yoksa hepsinin toplamı mı? Doğru dürüst takmayı beceremediğimiz maskelerimiz indiğinde, yüzlerimiz gözükecek mi? Bilim, eninde sonunda bu virüsü yenecek yenmesine de; insanlık yenilenecek mi? Bana sorarsanız virüsü yenmek, insanlığı yenilemekten daha kolay.. Siz güneşi, toprağı, kırmızı gülleri, gülen çocukları, anaları, hayatı kırmadan yaşamaya bakın; hastalığı kırma kısmı bilim adamlarına kalsın..
Virüsün aşısı var, ama Mutsuzluğun aşısı yok…..
Bizim aşımızda mutluluk oldu…
Öylede zaten
Ne acılardan geçtik
Ama yinede
Kimsenin yorganının altında
Aramadık aşkı
İki yorulmuş insan
Karşılaştık işte…
Sen benim gönül yorgunluğumu sil
Bende sana ilaç olayım..
Evet o ilaç oldu bana
Ve gönül yorgunluğumu sildi…
Aşk ve sevgi şefkat
Siler yüregimizdeki pası
O güldü ve benim kalbimin kanayan tüm yaraları silindi işte
EDİTÖR CEREN IŞIK
