Düşlerim de uzun uzun yolculuklar yapmak var bu sıralar. Dünyanın bir başka şehrin de bir başka sabahına gözlerimi açma isteğim var, bazen son hızla,bazen usul usulca yolun da durmadan ilerleyesim var. Herkesten,herşeyden kaçarcasına gidesim var. Telaşa sokmadan ruhumu, kim giderse gitsin artık benim kendimden gidesim var. Verilen değerleri geç anlayanlara da gelince, biraz geç olmadı mı diye sorasım var. Bulutların üzerinde gezercesine, kimseye minnet duymadan kimsenin beklentilerine hapsetmeden, ruhumu sonsuz boşluklara emanet edesim var.
Şarkılarım olmalı mesela yanımda, dinlediğim de beni mutluluğa sevk eden, Çoklu sadakat efsanesine… Otobüste başını cama yaslayıp kitap okumaya; insanların sesini kısmaya, müziğin sesini açmaya , hem herkesten kaçmak , hem de bir eve sığınmak . Aitsizlik paçalarından aksın isterken , tırnaklarınla bir kapı eşiğine kılpayı tutunmak.
Kimseye değmeden hayatımın geri kalanını , hayatı bana değen insanlar ile geçirmeyi,
sık görülmeyen ama bağı da koparılmayan dostlukları, sakin mekanları, az rastlanılmayı, kendim ile kalmayı kendimi saklamayı ve de sınırlarımı. Sadece bir cümle bırakayım istiyorum. Baştan sona 29 yılımı, iç savaşlarımı izah etsin .. bana yetsin , masa kenarına ve yahut bir duvara o minik cümlemi bırakıp çekileyim istiyorum.
Velhasılıkelam Evrensel bakış