İnsan zamanla sadece görmeyi değil,hissetmeyi de öğreniyor.
Söylenenle yapılan arasındaki farkı,bakışların arkasındaki niyeti,sessizliklerin bile ne anlattığını fark ediyor.
Bir yerden sonra artık her şeye “olur” diyemiyorsun.
Her duaya “amin” demek içinden gelmiyor.
Çünkü biliyorsun; bazı şeyler zorlandıkça değil,olması gerektiği için olur.
Olmayacak olana tutunmak ise sadece vakit kaybı.
Farkındalık arttıkça kalabalık azalıyor.
Ama bu yalnızlık değil…Bu, kendine daha yakın olmak.
Artık herkesle konuşmak,herkesle bağ kurmak istemiyorsun.
Çünkü herkes aynı yerden bakmıyor hayata.
İnsanları olduğu gibi görmeye başladığında,
kimlerin gerçekten kaldığını da net bir şekilde görüyorsun.
Ve anlıyorsun ki…
bazı mesafeler kırgınlıktan değil,farkındalıktan doğar.
Velhasılıkelam Evrensel bakış