Velhasılıkelam Evrensel bakış
İlgili Makaleler
Dünya dursun, hayat bitsin çığlığı yankılanıyor ülkemde.
Ölen, tecavüze ve işkenceye uğrayan çocuklar için feryat yükselirken, bir diğer acı annelerin susması ve birinci derece yakınların bunu yapması daha büyük bir felaket ve acıdır.
Bir anne, çocuğunun bir saç teline ya da tırnağına zarar gelse dünyayı yerle bir edecek güce sahipken, nasıl bir üvey baba aşkıdır ki evladını gözden çıkarıyor? Ya da bir anne, “Kızım!” diye feryat ederken, verdiği ifadeler bile tutmuyor.
Ülkemizdeki bu katliamlar, tacizler bunlarla da bitmiyor.
Erkek veya kız, bebek ya da çocuk fark etmeksizin, gün geçtikçe büyüyor.
İstatistiklere göre, günde kaçırılan ve kaybolan çocuk sayıları çok yüksek.
Kimisi organ mafyasına, kimisi evlatlık olarak verilmekte, kimisi ise eğitilip kullanılmakta.
Ve bizler, bu vakalara dur diyemiyoruz, neden?
Dün Leyla, bugün Narin, yarın Ayşe, Fatma, Seda. Hiç fark etmez, Ali, Mehmet, Ahmet’e de olur.
Hayvanlara bile tenezzül eden bir sapkınlık, çocuklara ne yapmaz ki? Yaşı hiç fark etmez ama aynı karaktersizlik, sapkınlıktır.
Peki, bu sapkınlıklar hapse atıldığında, çok lüks olmasa da bir yatağı, etli yemeği, yumurtası vardır. Önüne geliyor, yani besleniyor. Sonra iyi halden dolayı dışarı salınıyor.
Peki, katledilen, işkenceye uğrayan çocuğun ahı, günahı nerede? Hakkı ne oluyor?
Şimdi çok alakasız olacak ama bunu yapanlara en büyük ceza, ölüm değil, Iğdiş etmektir.
Derim ki, hayatları boyunca kimseye tecavüz edemesinler.
Kısacası canlar yanıyor, hayatlar bitiyor. Sineye çeken anneler, susan babalar, aileler ve bir zaman sonra silinip giden bir hikaye oluyor.
Dünyaya gelmek o çocukların değil, bizim isteğimizdir; ama doğduktan sonra bize emanettir hepsi.
Sevgi ile kalın Gülper Yılmaz
