KARA KIŞ…

 

Rüzgar dallarımı kırdı
Kırgın gönlüm rüzgarın insafınamı kaldın
Fırtınaları beni benden aldı
Yaz beklerken ömrüm kara kışa vardı.

Sevgimle dünyayı yenerim sandım
Her yüzüme güleni dost bilip kandım
Elinden tuttuklarım da çıkınca zalim
Yazı beklerken kara kışa kaldım.

Neydi ki feleğin derdi benle
Bu kadar uğraştı çarptı yerden yere
Sabrıma oldum da kul köle
Yazı beklerken kara kışa kaldım.

Artık isteklerinden de vazgeçdim
Dualarıma dua ekledim
Kendimi suskunluğa hapsetdim
Yazı beklerken kara kışa kaldım.

04.04.2023

SONAY BAŞ
BALIKESİR

hakkında Sonay BAŞ

Sonay BAŞ

Ayrıca Kontrol Et

RENKLERİN ANATOMİSİ

  ​Türkiye denilince akla sadece bir coğrafya gelmez; akla uçsuz buçaksız bir renk paleti gelir. …

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir