Velhasılıkelam Evrensel bakış
İlgili Makaleler
Kahramanmaraş’ta derinden yutkunan, susarak haykıran yüzlerce insan gördüm. Çaresizlik nedir bilir misiniz? Sadece yardım beklemek değil… Yardım gelirken bile bir daha asla aynı olmayacağınızı bilmek. Ben oraya çare olmaya gittim, ama ellerim bomboştu sanki. Ne yaparsak yapalım yetmiyordu. Herkes oradaydı ama herkes bir başınaydı. Tüm şehir yetim gibiydi. Tektik. Hep birlikte, yetim ve tektik.
Ama aynı zamanda bir aradaydık. Aynı anda güçlü ve kırgındık. Acı büyük olunca insanlar, Devlet Ana’ya seslendi. “Devlet yok!” diye bağıranlar aslında devletin yokluğuna değil, devletin terk ediliş hissine ağıt yakıyordu. O seslenişin arkasında öfke değil, derin bir yoksunluk vardı.
İlk gün indiğimizde alanda sadece bir STK vardı. Gözlerimizin içine baka baka “Bizi kimse kurtarmayacak mı?” diye soran insanlara hiçbir şey diyemedim. Üçüncü gün, birileri gelmeye başladı. Ama üçüncü gün… Hangi can, hangi ruh üçüncü günü bekleyebilir?
İçimde tarifsiz bir acı büyüdü o an. Sözle anlatılacak gibi değil. Fakat orada bir şey daha gördüm. Umut. Biz gittiğimizde umut olduk, onlar umutla sarıldılar bize. Devlet, kağıt üzerinde bir kurum değil; milletin ta kendisiymiş, bir kere daha anladım.
Paşamın dediği gibi:
“Umutsuz durumlar yoktur, umutsuz insanlar vardır.”
Ben umudumu hiç yitirmedim.
Fakat şunu da açıkça söylemeliyiz:
Bu felaket, sadece bir doğal afet değil; bir sistemin, yılların ihmalkarlığının, denetimsizliğin, çıkarcılığın sonucudur. Yapı denetiminden imar affına, en üst yetkilisinden en altına kadar herkesin hesap vermesi gerekiyor. Bu hesap o makamları hoyratça kullananlara sorulmalı. Bizim derdimiz devleti yıkmak değil; devletin içini boşaltanları teşhir etmek.
Ve şunu unutmayalım:
Biz orada, kurtarma ekibimizde farklı siyasi görüşlerden, farklı cinsel yönelimlerden, farklı inançlardan insanlarla birlikte çalıştık. Kimse kimseye “Sen kimsin?” demedi. Çünkü işin rengi, yönelimi, mezhebi, ırkı yoktu. Tek ortak noktamız insan olmamızdı. Gerçek Türkiye bu.
Farklılıklarımızı kullanarak bizi kutuplaştıranlara yazıklar olsun!
Bir olmanın ne demek olduğunu biz Maraş’ta gördük.
Anlatılacak çok şey var ama bazıları kalpte kalmalı. Zira acının bir ağırlığı vardır; taşıyana saygı duymak gerek.
Sevgilerle,
Umay
