Velhasılıkelam Evrensel bakış
İlgili Makaleler
Geçenlerde bir psikolojik ifadeyi öğrendim. Bu ifade “dolaylı yastı”… Nedir bu ifade?. Başkasının yaşadığı üzücü süreçlerini onun adına yaşamak olarak ifade edebiliriz. Peki böyle bir şey mümkün mü?. Elbette hayır!. Bunun yerine paylaşmak en uygunu. Bir klişe olacak belki ama yazmak da fayda var… “acılar paylaştıkça azalır, mutluluk paylaştıkça çoğalır” Siz hiç annenizi, babanızı, eşinizi, evladınızı kaybettiniz mi ki?. bunu kendi acınız gibi görebiliyorsunuz. Bazen buna hak olmadığını da düşünüyorum.
Cenaze evlerinde şunu gözlemleme fırsatı buluyorum. Annesini kaybetmiş bir evladın başını ufalayıp onun yaşadığı acıyı ondan daha fazla sahiplenip “ah vah” edenler oluyor. Aynı şekilde diğer üzüntüler için de geçerlidir. Ayrıca büyük saygısızlık da…Oysa ki öyle olmuyor ki. Kayıp ve yas bir süreç… Acıyı yasayanın kabullenme süreci oluyor. Ölen kendi gerçeğini, geri kalan da bu gerçekle yaşamayı öğreniyor. Acıların büyüklüğü yarışmaz, acının kabullenme süreci belirler bu özel süreci.
Kimse sınanmadığı sınavın kahramanı olmaya çalışmasın!. Ne de olsa ateş düştüğü yeri yakar. Sen o yara da ne kadar faydalı olacağına odaklanacaksın. Hadi bakalım şimdi düşün bakalım dolaylı yas süreci senin hakkın mı?.
