Velhasılıkelam Evrensel bakış
İlgili Makaleler
Hayat bazen o kadar gürültülü ve yorucu ki, bitmek bilmeyen beklentiler, her şeyi eleştiren diller ve maskelerin ardına gizlenmiş insan ilişkileri arasında savrulup duruyoruz. Modern dünyanın bu keşmekeşinde ruhumuz yorulduğunda, bazen en büyük teselliyi koca koca cümleler kuran bir insanda değil, koltuğun kenarında kıvrılmış, usulca mırıldayan bir dostun varlığında buluyoruz. Evet, bir kediden bahsediyorum. Kimilerinin “nankör” ya da “mesafeli” diyerek haksızlık ettiği o eşsiz canlılardan. Oysa benim penceremden bakınca, bir kedinin sunduğu o sessiz dostluk, tonlarca insanın gürültülü sevgisinden çok daha şifalı geliyor.
İnsanlarla kurduğumuz bağlarda hep bir şart, bir açıklama zorunluluğu var. Doğru kelimeleri seçmeniz, beklentileri karşılamanız, kendinizi anlatmanız bekleniyor. Oysa bir kediyle yan yana oturduğunuzda kelimelere ihtiyaç duymazsınız. O sizin neşenizi de kederinizi de bakışınızdaki bir donukluktan, sesinizdeki bir titreşimden anlar. Sadece orada durarak, o meşhur mırıltısıyla ruhunuzdaki çatlakları onarmaya başlar. Bir kedi sizi asla olduğunuzdan farklı biri olmaya zorlamaz, başarısızlıklarınızla, banka hesabınızla ya da yaptığınız hatalarla ilgilenmez. Sadece sizinle o “an”ı paylaşır.
İnsan ilişkilerinde nadiren rastladığımız o saf dürüstlüğü bir kedinin size yaklaşımında bulabilirsiniz. Yanınıza geliyorsa, bunu bir çıkar için değil, o an gerçekten yanınızda olmak istediği için yapar. Bu yargısız kabul, dünyanın en büyük şifasıdır aslında. Günün sonunda, kalabalıkların yarattığı o zihinsel yorgunluğu, dizinize zıplayıp yerleşen bir yumak tüyün sıcaklığıyla atabiliyorsanız ne demek istediğimi çok iyi anlarsınız. Bazı yaralar konuşarak, anlatarak kapanmıyor, bazı yaralar sadece bir çift pati iziyle ve o sonsuz, sessiz şefkatle iyileşiyor.
Şimdi soruyorum:
Nankör olan insan mı?
Yoksa kediler mi?
Karar sizin….
