
Yola çıkıyorum
Olağan ve sıradan bir şey sanki
Bu kez de yola çıkmak.
Kökler beslemez, olmuş gövdeyi, gitmek gerekir.
Huzurun umudun bulunduğu yerlere,
Fazla uzakta arama dön bak gönlünün içinde,
Mutluluk orada.
Yola çıkıyorum.
Aşarak kendimi kapanan labirentleri kuşkumu,
Varoluşun, yokoluşun korkusunu,
Bir ipek örtüsü gibi savurarak boşluğa,
Zamanın küllerine gömerek, nasır bağlayan sevinçleri,
Acıları…
Yola çıkıyorum.
Sağır cümleler kurarken,
Acıyı anlatan onca sözlere inat,
Bedenimi saran sarmaşık gibi,
Ayazlara bırakıp tüm kederimi,
Yüreğim üşümesin diye,
Tüm zamanların üstünü örtüp,
Bir nefeslik ömrüme.
Yola çıkıyorum,
Güneşin doğuşuna hasret gözlerim,
Sevgiye susamış gönlüm,
Karın altında çıkan kardelen gibi,
Yeniden yeşeriyor umutlarım,
Doldur gönlüme ince ince sevgini,
Sevgiyi hissettiren gönüllere,
Açıldı yüreğime dökülen ışıklarım,
Yolcu yolunda gerek gitmesini bilene,
O gideceğin, yüreğimde götürdüğün düşlere.
Dilek Avcıoğlu.
Velhasılıkelam Evrensel bakış