Kışın ortasında bir papatya gibi,
Belki de yanlış zamanda açtım.
Yalnızlık içinde solan bir çiçek ,
Düşen bir yaprak bedenim….
Bu gece umutlar sarılmayacak bana,
Köklerim sancıyor tutunduğum yerlerde,
Rüzgar koparıyor beni senden,
Dalları bedenimden,
Yapraklarım ölü, yapraklarım can hıraş,
Yapraklarım soğukla sarmaş dolaş,
Her titreyişimde azalıyorum yokluğunda,
Her titreyişinde çoğalıp acılarda,
Oysa aşk fısıldıyor kulağıma,
Beklemekler neden uzundur,
Neden sancır akşam?
Karanlık neden küser de göğe?
Yüreğimle buluşur?
Bu gece umutlar küs bana,
Adsız bir ormanda iki ağaçtık seninle,
Ne o serin yapraklarına dokunabildim,
Ne de varlığın içimi saran sıcak bir örtü oldu.
Uzaktı dalların,
Gölgen değmedi üstüme..
Ahh kuşlar,
Birde kelebekler senden bana gelmese…
Kırılmış dallarım yanıyor bak,
Yaktığım sigarada,
Külleri savrulurken avuçlarımda,
Bir damla düşsün istiyorum sana,
Beni bulsun diye, zamanın izinde.
Hani biz olalım diye….
Seni yazıyorum her satırda,
Her hecede tırnağımı kanata kanata,
Ay denize ulaştığında,
Yıldızlar gözlerine sarıldığında,
Bulutlar şehri sahiplenince,
Gece ışıklar bir bir sönünce,
Bana ait biliyorsun bu şehir,
Aşk bana…
Ay doğuyor gece bazen salına salına,
Benim içimde umut,
Bende kanıyor mısra,
Yalnızlığıma geliyor yüzün,
Söylesene…
Güneşe vurgun papatyam, mevsimsiz açar mısın?
Yoksa ben gibi misin sende?
Söyle, seninde karanlık da mı sevdan?
Her köşede bir keder mi bekleyen,
Her gölgede bir umut,
Ve sen, ışık olup düşerken geceye,
Karanlık, bir başka sevgi mi bekleyen…
Dilek AVCIOĞLU.
Velhasılıkelam Evrensel bakış