Bir ülkede 48 saatte bu kadar kaos yaşanır mı? Bir gecede alınan kararlarla hayatların altüst olduğu günlerden geçiyoruz. Dün gece kapatılan bir üniversite, ertesi gün yeniden açılıyor… Peki o arada yaşanan travma ne olacak? 31 yıllık bir eğitim kurumu… Binlerce öğrenci… Yıllarca emek vermiş akademisyenler… Çocuklarının geleceği için bir …

  İstanbul’dan dün gece döndüm… Orada yaptığımız görüşmelerden umutla ayrılmıştım. Bir ulusal kanalda hazırladığımız haber programı ana haberde yayınlandı. Sanatçılar için yapılması planlanan huzurevi projesini de görüştük. Geçen yazımızda bahsetmiştik… Belki yıllarca alkışlanan ama bugün yalnız bırakılan sanatçılar için bir umut olur diye düşündük. Ayrıca bir YouTube kanalına da konuk …

  Bugün herkes konuşuyor… Haberler yapılıyor, ekranlarda yer buluyor, alkışlanıyor. Peki ya yarın? Yeşilçam’ın emektarları için yapılan bu çağrı bir gün sonra unutulacaksa, o alkışın da, o sözlerin de hiçbir anlamı yok. Çünkü gerçek şu: Dünyanın hiçbir yerinde sanatçı bu kadar sahipsiz bırakılmaz. Sinema oyuncusu olarak ben Serpil Nur, sözlerimle …

  Bu devirde en zor şey artık umut kurmak değil… Umut kurmaya cesaret etmek.   Ev almak hayal… Kiracı olmak işkence… Ev boyatmak bile lüks artık…   120 metrekare bir evin boya badanası, Dört yıl önce 4 bin liraydı… Bugün 40 bin lira…   Rakamlar büyüyor, ama hayat küçülüyor.   …

  Madenciler sesini duyurabilecek mi?   Yoksa bir kez daha toprağın altındaki kadar, üstündeki hayatlar da mı gömülecek?   Bir gecede değişen kaderler var bu ülkede.   Baba, ata toprağı… Dededen kalma zeytinlikler… Bir imza, bir karar ve ardından gelen kepçeler…   Toprağın üstündeki yaşam sökülüp atılırken, altındaki maden uğruna …

    Neye, nasıl sevineceğimizi unuttuğumuz şu günlerde…   Sevinin çocuklar, Övünün büyükler 23 Nisan kutlu olsun…Bu şarkı çocukluğumuzun bayram şarkısı…    Bugünse Adı bayram, içi buruk.   Bir yanda çocuk kahkahaları olması gereken okul bahçeleri, öte yanda suskunluk… eksik kalan sesler… Yarım kalan hayallerin ağırlığı çökmüş yüreğimize.   Sevinmek …

“Soğuk taşlarda uyudum, düşlerim ince sızı Bir sevda uğruna tükettim koskoca bir yazı Adını içimden söylerim, kimse duymaz sesimi Ben kendime geç kaldım, hayat aldı hevesimi” Sokaklardan şöhrete uzanan bir yol… Ve henüz 42 yaşında, o yolun tam ortasında atmayı bırakan bir kalp. RIZA TAMER… Bu sadece bir ölüm haberi …

  Ne hâldeyiz… Artık bu bir soru değil, her sabah yüzümüze çarpan bir gerçek. Bir yanda 19 yaşında bir genç… Elinde kalem olması gerekirken, pompalı tüfekle okula giriyor. 16 yaralı… Öğrenciler, öğretmenler, bir kantinci… Ve kaçamayan bir hayatın kendi sonunu hazırlayışı. Bu sadece bir olay değil. Bu, bir toplumun içindeki …

  Bugün 21 yaşında bir genç kız kendini köprüden bıraktı. Adı KÜBRA… Dün bir müzik adamı, Erol Köse, hastalığının ağırlığın dayanamayarak 16. kattan kendini boşluğa bıraktı. Yarın kim? Asıl soru bu… Biri hasta… Diğeri hayatının baharında… Ama sonuç aynı. Demek ki mesele sadece hastalık değil. Demek ki mesele sadece bir …

  Çanakkale’yi unutanın bayramı da eksik olur Aynı sofraya hasret bir milletin bayramı 18 Mart… Bir milletin küllerinden yeniden doğduğu gün. Çanakkale; imkânsızlıkların inanca yenildiği, yokluğun direnişe dönüştüğü bir destandır. Vatan uğruna gözünü kırpmadan can verenlerin yazdığı bu tarih, ne kalemle ne sözle anlatılabilir… Çünkü onlar, tarihi kanlarıyla yazdılar. “Ben …