Sahur yapayım derken iki gün önce yayınlanan bir haber çıktı karşıma. Kayıtsız kalamadım.   Milli Eğitim Bakanımızın sözleri…   “2002’den önce okullarda tuvalet bile yoktu.”   Doğrusu güleyim mi, ağlayayım mı bilemedim.   Ben 68 yaşındayım. İlkokulu İstanbul Bomonti’deki Talatpaşa İlkokulu’nda okudum. Okulumuzda tuvalet vardı. Hem de gayet temizdi. …

Kadın cinayetleri, istismar ve şiddet haberleri her geçen gün artarken, sadece mesajlar paylaşarak 8 Mart’ı kutlamak gerçekten yeterli mi? Bir yanda çiçekler, kutlama mesajları, sosyal medya paylaşımları… Diğer yanda her gün gelen kadın cinayeti haberleri. İnsan ister istemez soruyor: Kadınlar öldürülürken 8 Mart’ı gerçekten kutlayabilir miyiz? 8 Mart Dünya Kadınlar …

  “Bugün özgürlük diye alkışlanan, yarın toplumun çöküşüne dönüşebilir.”   Mübarek günlerdeyiz… Rahmetin, merhametin, sabrın konuşulması gereken günlerde.   Ama dünya yine kan kokuyor.   Bir lider öldürülüyor. Üstelik ailesiyle birlikte. Ülkede 40 gün yas ilan edilirken, başka sokaklarda başörtülerini atan kadınlar, özgürlük sloganları atan kalabalıklar, sevinç gösterileri yapan gruplar …

  İstanbul sanat kentidir derim hep… Geçtiğimiz hafta yine o buram buram tarih, sanat ve hatıra kokan şehirdeydim. Meğer ne çok özlemişim doğduğum, doyduğum bu şehri… İlk durağım, o muhteşem manzarası ve mistik havasıyla insanı içine çeken Pierre Loti  Eminönü’nün kalabalığı, Galata’nın vakur silueti… İstanbul yine bildiğimiz gibi; karmaşık ama …

  Serpil Nur Abiral yazdı   Antalya14 Şubat 2026  Bazı yazılar anlatılarak değil yürüyerek yazılır…   Bugün de öyle yapalım.   İlk durak Kemer’in bitmeyen gerçeği: su baskınları.   Her yağmurda aynı manzara… Aynı telaş… Aynı zarar. İnsanlar evlerinden, mallarından oluyor. Ve artık bu tabloyu yalnızca doğa olayına bağlamak yeterli …

    6 Şubat’ın üzerinden zaman geçti ama acı takvimden silinmedi.   Göçük altında kalan hayatların sessizliği ve konteynerlerde süren bekleyiş bize şunu hatırlatıyor: Unutulan felaketler değil, sorumluluklardır. Hatırlamak ise sadece bir duygu değil, bir vicdan meselesidir.   Dünya bazen insanın vicdanını ikiye bölen başlıklarla dolu. Bir yanda Epstein dosyası… …

  1 Şubat 1999… Sevgili Barış Manço’nun aramızdan ayrıldığı gün. Kaç yıl geçti aradan ama Barış hâlâ gönüllerde, sevgiyle yaşıyor. Bir pazar sabahı… Uykum kaçmış, elimde kumanda kanallar arasında dolaşıyorum. Sabahın erken saati, dışarıda yarı kapalı bir hava, kahvem elimde… Derken bir anda karşıma çıkıyor: TRT 1’de yıllar önce yaptığı “Adam …

  Güzel bir hafta dileklerimle başlayalım… Ama bu kez birkaç kelimeyi de bana yöneltilen eleştirilere ayıracağım. Önce şunu netleştireyim: Ben gazeteci değilim. Elimde fotoğraf makinesiyle haber kovalamam. Basın bültenleriyle, kulis bilgileriyle, “ilk ben yazayım” telaşıyla işim yok. Ben bu ülkede yıllarca sinema ve sahnede emek vermiş, seyircisiyle bağ kurmuş, sevilmiş …

  Bize küçükken ne öğretildi? Ekmek yere konmaz, Kur’an yere konmaz, bayrak yere konmaz.   Peki Mardin Nusaybin’de ne oldu?   Bir avuç hain, bu ülkenin şehit kanıyla yoğrulmuş al bayrağını indirmeye cüret etti. Yetmedi, utanmadan bir başka paçavrayı direğe asmaya kalktı. O bayrakta kan var… O bayrakta şehit var… …

  “Soruşturma başladı ama vicdan yine yetişemedi.” Gel de güzel bir güne başla… Bir Ahmet Minguzzi daha karşımızda. Bu kez melek yüzlü Atlas Çağlayan. Anne Yasemin Hanım’ın feryadı hâlâ kulaklarımızda: “Ben zaten enkaz gibiyim… Bu çığlıklarım kendi çocuğum için değil. Onu geri getiremem, yerine bir şey koyamam. Ama diğer çocuklar korunsun. …