“Bugün günlerden yine biz yine insanlık yine emek”….. …… ve…. nurlardan nasibini alan mecnun tutkular, gül dalı sevinçler, huzurlu gülüşler ışıltılı sözcükler beyaz serüvenler topluyor, taze umutlara yeni sabahlara… Oya Demirel…

zaman dışı aynalardan yansıyan beyaz bir tüy uçuşan yankılı saatler sanki bir düş demeti nefesine gizlenen kumdan kelebekler… ahhh.. turkuaz günlerin sessiz bakışları şarkılar taşır, yağmur sonrası demlenen buğulu kirpiklere… ve… işte! çiçeklerin ellerinde bir çocuğun gözlerinde yıkanan duygular yıldız serper arşı titreten mısralara yuva yapmış yalın sözcüklerle.. yani.. güleç …

dalgın derin iz bırakan sularla buluşurum gölgelerin belleğinde.. sürüklerim kimsesiz kıyılara tüyden hafif kelimeleri uzanırım ezgilerin parmak uçlarına yollara düşen sözcüklerle uçuşurum baharların yeşil gözlerinde ince narin yapraklar gibi ahh.. işte yine, tutunurum yağmurların ılık nefesine, savrulan hakikat rüzgarlarıyla. Oya Demirel…

renklenir ufkunda sihirli bir bakışın sessiz özlemi. saklanır göğsünde hoş hayallerin tatlı ahengi.. dökülür yağmur simâsı iki kelam arası ağaran ezeli vakitte. akseder aynalardan arşın kudret nakşı hilkatin gizli vuslatı kelebekler misali hüznün tatlı telaşı, rüzgarın karanfil kokusu, savrulur varlığın eleminden engin bir iklimin cennetine…. Oya Demirel….

tanrısal denklemlerin içinde bin kere yazılmış formüllerle sırrını arıyor kalbim.. desen desen çizilmiş metotların içinde kaderin gizini soruyor kalbim. ve… bir menzilin dışına çıkarak seyrediyor aynalardan kendini kalbim.. …Oya Demirel….

yükselir yörünge bozulur büyü haritanın apak göğünde… yıkılır sınırlar kırılır geceler sessiz bakışların edilgen biçiminde… tutunur notasına anıtsal harfler, işaretler, ışığın, saatlerin deminde. yaratır hoş bir devinim özsu damlası bulutun ince gölgesinde… kurulur yaşamlar geometrik dünyalar bir çığlığın dışında beyaz özgürlüklere… ahh… zaman…. gölgelerin ardında meleklerin sabahında rüzgarların sürüklediği bir …

yıkayıp arıtacak bir rüzgar ne söz ne düşünce kirpiklerin bıraktığı izlerde yalnızca bitmeyen bir düş bir tutam mutluluk sonsuz bir huzur… Oya Demirel…

….Sevmek…. bir ağaca sırtını dayayıp gökyüzünü seyretmek gibi…. pembe bir karanfilin yaprağındaki çiğ tanesinin serinliğini hissetmek gibi.. bir çocuğun masum bakışlarında kendini görmek gibi.. akan bir suyun sesinde kaybolup gitmek gibi… ve…. bir kuşun yeşil kanatlarında beyaz bulutlara uçmak gibi…. …sevmek…. yaratılan her şeyle her an, her saniye varoluşunu hissederek …

yükselir yörünge bozulur büyü haritanın apak göğünde… yıkılır sınırlar kırılır geceler sessiz bakışların edilgen biçiminde… tutunur notasına anıtsal harfler, işaretler, ışığın, saatlerin deminde. yaratır hoş bir devinim özsu damlası bulutun ince gölgesinde… kurulur yaşamlar geometrik dünyalar bir çığlığın dışında beyaz özgürlüklere… ahh… zaman…. gölgelerin ardında meleklerin sabahında rüzgarların sürüklediği bir …

Olgunlaşır insan; Yenilmenin yeniden başlamak olduğunu öğrenince, Beklememenin hafifliğini hissedince, Mutluluğun bakış açısında olduğunu anladıkça, Karşılıksız sevmeyi başarabilince, Söylenilene değil söylenmek istenileni anlayınca, Kelimeleri değil, gözleri okumaya başlayınca, Gerçek sevgiyi bulunca ve, Kendini tanıyınca, Boş gururdan vazgeçince, Kâinatı okumayı öğrenince, Güzele değil güzeli yaratana aşık olunca, Her doğan günün bir …