ahh.. bu bulut bu gök bu yaprak ve… bu güneş çiçeği nasıl da rahmet yağmurlarının dokunduğu kuğu gibiydi, uzaklara dalan bakışların kanatlarında… ve sanki, uçuşan zamanların bir incecik veda havasıydı gök kuşağı gülüşler, duru güzelliğin saf ışığında yıkanan…. Oya Demirel….

… mistik dizelerin kıblesinde… … örümcek ağları sarıyor azat ettiğim yaprak gölgelerini … kendimden öte sürgün kelimeler ve gözlerimde tutkulu yağmurlar, …… en dokunulmamış çiçeklerle düşlerin kadehini dolduruyor. ….ahhh belki de, sabahın göğsünde özgürlüğe uyanan göçebe ruhlar sol yanımın sessiz direnişi gibi, gökyüzünün titreyen kollarında kül rengi zamanlarla fısıldaşıyor. ve… …

  gökyüzü geniş hayat kısa… hayaller sonsuzken…. yaşam kutsal ve yazılacak bir şiir gibi… bu yaşamda, yol özgürlüktür.. yol dostluktur… yol sonsuz olasılığın toplamı ve, hayatın kaynağıdır… yolun sonunda söz var… ses var… sevgi var… ve sevginin sonunda açan gece çiçekleri gibi hayatın anlamı var…. ve, gecenin baharında bir devinim …

  hangi sözlerin noktasında hayat çiçekleriydi renklenen duygular…. hangi tarihin sessiz tanıklarıydı zamanın bekçisiyle dans eden fikirler… ve… hangi düşlerdi uyanmanın kıyısında kanatlanan hayatın gerçekliği…. Oya Demirel…. Nefes alıp verdiğimiz her an yeniden yinelenerek doğuyoruz…. Ve… her an yeni bir dünya kuruluyor bizler için….. Renklenen duygularla hayat çiçekleri toplayalım inşallah …

  Bana bir türkü söyle, yeter ki çığlığı sevgi olsun. Sesine dökülsün ışığı sesin sel olsun çağırsın çiçek açan şefkatli çağları… Bana bir şeyler söyle!… Ama kendi yenilgilerinden gülümseyen hayallere tutunan. Bana bir şeyler söyle!… Sözün öze tutuklu kaldığı çocuk duygulara dokunduğu. Bana bir şeyler söyle!… Bakışlarımın zaman ötesi şiirlerinde …

  Bana bir türkü söyle, yeter ki çığlığı sevgi olsun. Sesine dökülsün ışığı sesin sel olsun çağırsın çiçek açan şefkatli çağları… Bana birşeyler söyle!… Ama kendi yenilgilerinden gülümseyen hayallere tutunan. Bana bir şeyler söyle!… Sözün öze tutuklu kaldığı çocuk duygulara dokunduğu. Bana bir şeyler söyle!… Bakışlarımın zaman ötesi şiirlerinde sessiz …

  “Verebileceğiniz en cesurca karar, kalbinizi ve ruhunuzu inciten her şeyi bırakmanızdır”.. Siz iyi olursanız, herşey sizinle iyi olur… Oya Demirel…

“Kelimeler ormanında kaybolma!. Bırak yaşam tarzın şarkı olsun”. suskunluğun şiir, gülüşün çiçek, düşlerin bir sabah rüzgarı, ruhun toz kanatlı bir kelebek, çocukça çoşkun, damıtılmış sevgilerin ardınca bir gül endamıyla uçuşan raksın olsun senin.. Oya Demirel…

sular kırılganlığın naif yolculuğunda mahzun gülüşlerle yükseldi bak…. geçip gidiyor bir kuş sürüsü gibi uçuşan zamanlar, çığlıklarını yaşamın ince perdesine bırakarak… ezgilerin koynunda özlem rengine boyanan bir sessizlik kapladı günü…. gölgeler asılı kaldı yüksek tutkuların gözlerinde…. bir feda ediş gibi kaybolup giden mavilerde ağladı serin düşünceler…. gecenin dansında deniz ve …

Şeref insanın manevi yüksekliğidir.. Mevki makam insana şeref vermez. İnsan mevki makama şeref verir.. (Eğer hakiki insan ise) Münir Derman… “Hakiki insan” Özündeki ilahi nakışların güzelliğini Sevginin evrensel potasında demleyerek bireyselliğin egolarından kurtulmuş ve gerçek makama ulaşmış kişidir…. Oya Demirel…