10 KASIM… YİNE ÖZLEMLE…

10 Kasım…

Ulu Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk’ün ebediyete intikalinin yıl dönümü…

Her ne kadar fiziken aramızda olmasa da fikirleriyle, ilkeleriyle, devrimleriyle, kurduğu Cumhuriyet’le, kadınlarımıza kazandırdığı haklarla ve bizlere armağan ettiği bayramlarla sonsuza kadar kalbimizde yaşayacak.

Dünyayı dize getiren büyük komutan, bir milletin kaderini değiştiren eşsiz lider… Yine aylardan kasım, yine özlem, yine minnet. Ama bu kasım, en büyük aşk kasımı…

ATAM, EMANETİN EMANETİMİZDİR

10 Kasım’da yalnızca Atatürk’ü anmak yetmez. Onun gösterdiği yolda ne kadar yürüdüğümüzü de sorgulamalıyız.

Atam, bize emanet ettiğin Cumhuriyet’i; kadınların özgür, çocukların güvende, insanların birbirine saygılı olduğu, sanatın ve sanatçının değer gördüğü bir ülke olarak yaşatabilmek en büyük dileğimiz.

Ruhun şad olsun. Minnetle, özlemle, bitmeyen sevginle…

“Bir ülkenin büyüklüğü, insanına verdiği değerle; geleceği ise çocuklarına bıraktığı umutla ölçülür.”

BİR TOPLUMUN VİCDANI

Yıllar önce yurda terk edilmiş iki çocuğun, kardeş olduklarını bilmeden birbirlerine âşık olup evlenmeleri ve çocuk sahibi olmaları… Gerçekten büyük bir trajedi. Çocukların kimlik ve aile kayıtlarının mahremiyeti korunmalı. Ancak bu tür acıların yaşanmaması için önleyici bir sistem ve çözüm de geliştirilmeli.

BİR BAŞKA ACI

Bir başka acı gerçek, çocuk istismarı… Bazı yaralar görünmez. Ne kanar ne de bir yara bandıyla kapanır. Bir çocuğun ruhunda açılan yaralar ise bazen ömür boyu taşınır.

Bir çocuğun güven duyacağı ilk yer olması gereken ailede yaşananlar insanın yüreğini parçalıyor. Bir çocuğun güvenmesi, sığınması, korunması gereken babası tarafından böylesine ağır bir istismara maruz bırakılması, insanlığın geldiği noktayı sorgulatıyor.

Peki ya anne?

Çocuğun dünyaya gözlerini açtığında ilk güven duyduğu insanlar annesi ve babasıdır. Baba korumakla yükümlüyken zarar veren, anne ise koruması gerekirken sessiz kalan taraftaysa o çocuk kime güvenecek?

Bu olayda babaya indirim uygulanmadan 30 yıl ceza verildiği bilgisi kamuoyuna yansıdı. Elbette adaletin yerini bulması önemli. Ancak cezaevinde geçirilecek yıllar, çocuğun çalınan çocukluğunu geri getirebilir mi?

Böyle bir çocuğun yeniden güvenmeyi öğrenmesi kolay mı? İnsanlara, hayata, hatta kendisine yeniden inanması ne kadar zaman alır?

Çocuk istismarı kapalı kapılar ardında yaşanan, aile meselesi denilerek geçiştirilebilecek bir konu değildir.

Bir çocuğun yaşadıkları karşısında susması, acı çekmediği anlamına gelmez. Bazen en büyük çığlıklar sessizliğin içinde saklıdır.

Çocukların korunması aile içinde başlar ama toplumun ve devletin ortak sorumluluğudur.

KADIN OLMAK, GÜVENDE OLMAK İSTEMEK

Sokakta telefonuyla ilgilenen, çocuklarına atıştırmalık almak için evinden çıkmış bir kadına hiç tanımadığı bir erkeğin tokat atması ve kadının kulağında işitme kaybı oluşması…

Bir başka gün, kaldırımda yürürken süratle gelen scooter kullanıcısının çarpmasıyla yere yüzüstü kapaklanan bir kadın…

Kadın olmak, sokakta yürürken bile kendini güvende hissedememek mi demek?

GÜZEL İŞLERİ DE GÖRELİM

Kemer Belediyesi’nin ihtiyaç sahibi vatandaşlar için açtığı giyim yeri, dayanışmanın güzel bir örneği. Belediye Başkan Yardımcısı Semih Top’un da yer aldığı bu hizmetle ihtiyaç sahiplerine destek olunması, sosyal belediyeciliğin insan hayatına dokunan yönünü gösteriyor.

Çünkü belediyecilik yalnızca yol, kaldırım ve bina yapmak değil, ihtiyaç duyana el uzatabilmektir.