Yarin Bayram Ve Benim özlediğim Bir çocukluğum var… Aslında sahip olduğun yada olmaya çalıştığın Hiç bir şey senin değil.. Sahibi olduğunu sandığın şeyleri .. Birgün bırakmaz zorundasın. Anneni,babanı,eşini,dostunu,malını,ünvanını,bedenini.. Hatta Adını bile. Öyleyse…. Bu sahip olma tutkusu, Bu öfke, Bu kavga ,Bu patırti. Bu itiş kakış Bu nefret neden ? Unutma…! …

Düşündükçe insan gerçekler Karşısında bir tuhaf oluyor. Çok farklı ve çürütücü bir çağdayız. Bir çeşit mantarlaşma ve değerden düşme söz konusu, Dikkat ediyormusunuz? Sanki hersey cazibesini kaybetti, Tüm duygular sıradanlaştı,İnsanlar içindekileri ya saklıyor yada Bukalemun misali kamufle ederek dışarı yansıtıyor. Özne olmaktan çıkıyoruz sanki.. Hiç birşeyin iyiye gittiği yok..! Üstümüzde …

Aziz Nesin 1948 yılında Bursa’ya sürgüne gönderilir… “…Bursa’da tanıştığım başka bir kitapçıya gittim. -“İngilizce ders verilir.” diye bir kağıda yazsam da, sizin dükkanın camına kağıdı yapıştırsam, nasıl olur? -İş çıkmaz! dedi. -Neden? -Şimdi herkes İngilizce ders veriyor. Manav dükkanlarından, berber dükkanlarına kadar bak, hepsinin camında “İngilizce ders verilir” diye kağıtlar …

HAYAT ;kendini bilmek,sevdiğini önemsemektir. HAYAT;Mutluluğun arandığı bir serüvendir. HAYAT,Sonu ölümde olsa ,ölümsüzlüğe dair çalışmalara, duruşa,yelken açmaktır. HAYAT,Bir savaştır,Tek düşmanın cehalet olduğu, öğrenmenin ise sonsuz olduğunu, HAYAT, Somut varliklarla yaşanan görunsede, varlık, variyet,makam,mevki,alımlı, Karizma,güzellikler değil, soyut duruş halidir. HAYAT,İnsan olarak katıldı isen ot,böcek, hayvan, ağaç, nebat,değilsin, insan ol,hayattasın, hep insan kal..! …

Hayatta zor olan birçok durum vardır. Genç yaştaki vurdum duymazlık, Orta yaşlardaki karamsarlık, İleri yaşlardaki pişmanlık, Amaçsızca örtelenmiş yaşam. Sonuç; maalesef… kabullenelim çaresizlik ve solup giden bir gençlik var.  

İNSAN MANZARALARI, ;Çok manzaralar gördü bu gözlerim Mamur kentler,iç açan doğa manzaraları. Refah içinde özgür yaşayan milletler.Gözlerinde sevgi parlayan el ele inanlar Gördüm..Cok manzaralar gördü bu gözlerim. Bombalanmiş, yıkılmış, kentler, viranelikler, Yıkıntılar arasında inleyen ,kana bulanmış bedenler. Cok manzaraları gördü bu gözlerim. Cok duygular yaşadı bu insan yüreğim, Ne babalar …

Aslen Bolu mengenliyim. Çocuk gelişimi mezunuyum. Aynı zamanda açık öğretim fakültesi işletme mezunuyum. Anneyim herseyden önce. 1987den bu yana sivil toplum örgütleri ,yerel, belediye ve genel siyaset yaptim.Şu an bir ajansta menejerlik yapıyorum. Bundan böyle yazılarımı “Evrensel Bakış” ailesinin bir ferdi olarak kaleme almaktan mutluluk duyacağım. sevgilerimle. Sibel Kürekçioğlu