Korkacağız tabii insanız ; ama korkuya yenik düşmeyeceğiz

Kaseti başlattın ya hani… İşte tam şu an, makinemin çarkları dönerken ve sesim sana ulaşırken, düşündüm de; insan ömrü ne çabuk geçiyor ve biz bu geçip giden zamanın ne kadarında gerçekten “var” olabiliyoruz?
​Cesaret dediğin şey öyle büyük laflardan ibaret değil güzel dostum. Öyle dağları devirmek, fırtınalara kafa tutmak değil her zaman. Bazen sabah uyanıp, dün kalbini kıran ya da omzuna ağır gelen o hayata yeniden “günaydın” diyebilmektir cesaret.
​İnsanın içinde hep bir çift ses vardır; biri “Yürü” der, diğeri “Aman dur, başımıza iş açılmasın” diye fısıldar. O fısıltı var ya, o korku… İnsanı en çok kemiren şey “ya başaramazsam” sorusudur. Oysa unuttuğumuz bir gerçek var: Denememek zaten baştan kaybetmektir.
​Sevmek de büyük bir cesaret ister mesela. Kalbini öylece birinin avucuna bırakıp, “Bak, burası incinmeye çok müsait, ama sana emanet” diyebilmektir sevgi. Korkarak sevilmez; korkarak şarkı da söylenmez, şiir de yazılmaz, yola da çıkılmaz. Sesinin titreyeceğini bile bile mikrofonun önüne geçmek ya da kalemi eline alıp “Ben de buradayım” diyebilmektir marifet.
​İş hayatında da böyledir bu, ömür tarlasında da. Tohumu toprağa atarken “Ya tutmazsa?” dersen, o toprak sana hiç başak verir mi? Vermez. Risk dediğin şey, aslında hayatın nefes alıp verdiğini gösteren o küçük heyecandır. Kalbin biraz hızlı çarpsın, ellerin biraz zangırdasın; zira ancak o zaman yaşadığını anlarsın.
​Korkacağız tabi; insanız, etten kemikteniz. Ama korkuya teslim olmayacağız. Kafandaki o dönüp duran “gitgeller”, o bitmek bilmeyen “acabalar” var ya; işte onların sesini biraz kısıp, yüreğindeki o ilk ve saf sesi açacaksın. Çünkü ne ses yarım kalmalı bu dünyada, ne de atılmayan adımlar…
​Kaset dönüyor, ömür geçiyor; geriye sesimiz ve göze alabildiğimiz hikayelerimiz kalıyor. Kalın sağlıcakla…