İçeriğe geç
EDEBİYAT

Görülmek… Anlaşılma İhtiyacı

İnsanın en temel ihtiyaçlarından biri, varlığının bir başkası tarafından fark edilmesidir. Yalnızca orada olduğunun bilinmesi değil; hissettiklerinin, düşüncelerinin, sessizliğinin ve kelimelere dökemediği taraflarının da fark edilmesi… Bazen insan uzun uzun konuşmak istemez.…

İnsanın en temel ihtiyaçlarından biri, varlığının bir başkası tarafından fark edilmesidir. Yalnızca orada olduğunun bilinmesi değil; hissettiklerinin, düşüncelerinin, sessizliğinin ve kelimelere dökemediği taraflarının da fark edilmesi…

Bazen insan uzun uzun konuşmak istemez. Kendini açıklamak, haklılığını kanıtlamak ya da yaşadıklarını tek tek anlatmak zorunda kalmadan anlaşılmayı bekler.

Birinin söylediklerinin ardındaki duyguyu fark etmesini, yüzündeki ifadeden iç dünyasına uzanabilmesini ister. Belki de görülmek dediğimiz şey bir başkasının dikkatinde yalnızca görüntümüzle değil, iç dünyamızla da yer bulabilmektir.

Psikolojide bu ihtiyaç, insanın kabul görme ve ait hissetme arzusuyla yakından ilişkilidir. Duygularımızın fark edilmesi, yaşadıklarımızın anlamlandırılması ve iç dünyamızın yargılanmadan karşılanması, kendimizle kurduğumuz ilişkiyi de etkiler.

Anlaşıldığımızda kendimizi ifade etmek kolaylaşır, duygularımızı saklamak yerine onlarla temas ederiz. Çünkü insan, kendini güvende hissettiği yerde iç dünyasına kapı aralar.

Ancak görülmek ile onaylanmak aynı şey değildir. Her düşüncemizin kabul edilmesini, her davranışımızın doğru bulunmasını beklemek anlaşılmak değildir.

Bazen biri bizimle aynı fikirde olmayabilir ama ne hissettiğimizi gerçekten duyabilir. İşte anlaşılmanın kıymeti burada ortaya çıkar. İnsan, farklı düşünüldüğü halde de kabul görebildiğini hissettiğinde kendisi olmaktan korkmaz.

Öte yandan anlaşılma ihtiyacımızı karşılamak için kendimizi sürekli anlatmaya çalıştığımız zamanlar da olur.

Yanlış anlaşılmamak adına cümlelerimizi çoğaltır, niyetimizi açıklamak için tekrar tekrar çabalarız. Bazen bütün bu çabanın içinde kendi sesimizi bile duyamaz hale geliriz. Oysa herkesin bizi aynı derinlikte anlaması mümkün değildir.

Her insan, karşısındakini kendi deneyimleri, algıları ve duygusal kapasitesi ölçüsünde dinler. Bu nedenle anlaşılmadığımız her yerde kendimizi daha fazla açıklamak zorunda değiliz.

Bir de insanın kendini görmesi meselesi var. Başkalarının bakışında yer ararken kendi ihtiyaçlarımızı, duygularımızı ve gerçekliğimizi ihmal edebiliriz. Yani fark edilmek isterken kendimizi fark etmeyi unutabiliriz.

İnsanın kendi iç dünyasına gösterebildiği ilgi, başkalarından beklediği anlayışın da temelini oluşturur.

Kendini dinleyebilen insan, neye ihtiyaç duyduğunu daha iyi tanır; anlaşılmadığında kendi değerinden şüphe etmek yerine yaşadığı deneyimi anlamlandırabilir.

Belki de bu yüzden bir insanın hayatımızda bıraktığı en kıymetli izlerden biri, bize kendimizi nasıl hissettirdiğidir. Bazen tek bir dikkatli dinleyiş, içten bir bakış ya da yargılamadan kurulan bir cümle, uzun konuşmalardan daha fazla şey anlatır.

Görülmek, insanın yalnız olmadığını; yaşadıklarının, hissettiklerinin ve varlığının bir karşılığı olduğunu hissettirir.

Hepimiz bir başkasının dünyasında anlaşılmayı beklerken, birbirimizin dünyasına ne kadar dikkatle bakabildiğimizi de düşünmeliyiz. Çünkü birini gerçekten dinlemek, yalnızca sözlerini duymak değil; o sözlerin ardındaki insanı merak etmektir.

İnsan bazen bir çözümden önce anlaşılmaya, bir öğütten önce dinlenmeye, bir yargıdan önce görülmeye ihtiyaç duyar.

Görülmek insana varlığını, anlaşılmak ise o varlığın içinde kendisi olarak kalabilmenin güvenini hatırlatır.

Görüldüğümüz, anlaşıldığımız ve kendimiz olarak var olabildiğimiz gönüllerde çoğalmak dileğiyle…

 

Sevgiler 🌸

Pınar Karakoç

Yorum yap

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir