GEÇMIŞE TAKILMA ; ÖNÜNE BAK..

Hayatımızda yaşadığımız her an, zaman geçtikçe bir hatıraya dönüşür. Kimi anılar yüzümüzde bir tebessüm bırakır, kimileri ise içimizde derin izler bırakır. Bazen yaşadığımız güzel günleri kaybetmemek için onları sımsıkı tutmak isteriz. Bazen de yaşadığımız acıları, kırgınlıkları ve hayal kırıklıklarını tekrar tekrar düşünür, geçmişte yaşananları bugünümüze taşırız.
“Anılarda kalsın” derken aslında bazen farkında olmadan geçmişin kapısını açık bırakırız. Oysa geçmiş, bize ait bir hatıra olmalı; içinde yaşadığımız bir yer değil.
Yaşadıklarımızın hiçbirini inkâr etmemeliyiz. Çünkü bizi biz yapan, yaşadığımız sevinçler kadar acılarımız, kayıplarımız ve mücadelelerimizdir. Her yaşanmışlık bize bir şey öğretir. Kimi insanları tanımayı, kimi insanlardan uzak durmayı, kime güvenip kime güvenmememiz gerektiğini öğretir. Ama geçmişten ders almak başka, geçmişte yaşamaya devam etmek bambaşkadır.

Geçmiş geçmişte kalmalı.
Çünkü hayat, geriye bakarak yaşanmaz. Sürekli arkamıza bakarsak önümüzde açılan yolları göremeyiz. Yeni başlangıçları, yeni umutları ve belki de bizi bekleyen güzel günleri fark edemeyiz.
Bazen geçmişe bir kez daha dönüp bakar, “Keşke” deriz. Keşke şöyle yapsaydım, keşke böyle olmasaydı, keşke bazı insanlar hayatıma hiç girmeseydi… Ama hayat “keşke”lerle değişmiyor. Geçmişi değiştiremeyiz; fakat geçmişten sonra nasıl bir hayat yaşayacağımıza karar verebiliriz.
Bu yüzden bazı kapıları kapatmayı öğrenmek gerekir. Bazı insanları affetmek, bazılarını ise olduğu yerde bırakmak gerekir. Her yaşananın bir sebebi olmayabilir belki ama her yaşananın bize öğrettiği bir şey mutlaka vardır.
Anılarımız olsun, elbette. Güzel günleri hatırlayalım, yaşadığımız acılardan ders çıkaralım. Ama hiçbir anıyı bugünkü hayatımızın önüne koymayalım.
Çünkü hayat hâlâ devam ediyor.
Önümüzde henüz yaşanmamış günler, kurulmamış hayaller, tanımadığımız insanlar ve belki de hiç beklemediğimiz güzellikler var. Bunlara ulaşabilmek için bazen geçmişin yükünü omuzlarımızdan indirmemiz gerekir.
Unutma; geçmiş senin hikâyenin bir bölümüdür, tamamı değildir.
Bugün yeni bir sayfa açabilirsin. Dün ne yaşandıysa yaşandı. Kırıldın, üzüldün, kaybettin, belki çok yoruldun… Ama bütün bunlar, bundan sonraki hayatını belirlemek zorunda değil.
Başını kaldır ve önüne bak.
Çünkü insan, ancak yürümeye devam ettiğinde yeni yollar bulur. Önüne bakmadığın sürece hiçbir şey değişmez. Hayatın sana sunduğu yeni fırsatları görebilmek için geçmişe değil, geleceğe bakman gerekir.
Bazen en büyük güç, geride bırakabilmektir. Bazen en büyük cesaret, “Artık yeter” deyip yoluna devam etmektir.
Geçmişe teşekkür et; sana öğrettikleri için. Sonra onu ait olduğu yerde bırak.
Ve önüne bak…
Çünkü belki de hayatının en güzel kısmı, henüz yaşamadığın günlerde saklıdır.