Biraz Gül, Hayat…

Belki mutluluk, gökyüzünün her sabah yeniden maviye dönmesidir. Gece ne kadar uzun sürerse sürsün, ışığın bir yerden mutlaka sızmasıdır. Belki bir kahvenin buğusunda saklıdır, belki eski bir şarkının içinde… Belki hiç beklemediğin bir anda duyduğun güzel bir cümlede.

Biz mutluluğu hep uzakta sandık. Oysa mutluluk, bir bavul hazırlayıp gideceğimiz bir şehir değilmiş. Bir bakışmış, bir dokunuşmuş, bir “iyi ki”ymiş. Hayat bize her şeyi aynı anda vermiyor; kimi zaman eksiltiyor, kimi zaman bekletiyor, kimi zaman sabrımızı sınayan yollar çıkarıyor önümüze. Ama sonra bir sabah perdeyi açıyorsun, güneş odana düşüyor, çayın demlenmiş, sevdiklerin hâlâ hayatında… Ve anlıyorsun: Meğer yaşamak, başlı başına bir armağanmış.

Öyleyse bugün biraz gülelim. Geçmişin yükünü omzumuzdan indirelim, henüz gelmemiş yarının kaygısını bırakalım. Bir çiçeği koklayalım, bir şarkıyı sonuna kadar dinleyelim, sevdiğimiz birine “Seni seviyorum” diyelim. Çünkü ömür dediğin, takvim yapraklarının düşmesinden ibaret değil; biriktirdiğimiz gülüşler, içimize işleyen insanlar, unutamadığımız kokular ve bir akşamüstü gökyüzüne bakarken içimizden geçen “Ne güzel…” duygusudur.

Ve belki hayatın en güzel tarafı şudur: Her şeye rağmen yeniden sevebilmek, yeniden umut edebilmek, yeniden heyecanlanabilmek… Yani hâlâ kalbimizde çiçek açacak bir yer bulabilmek.

Şimdi biraz da hayat bizi sevindirsin.
Çünkü biz çok yorulduk; artık biraz da güzel şeylere denk gelelim.

Yağmur’un kaleminden 💦