Bazı Günler Sadece Yaşanır…

Bazı günler vardır;
insan konuşmaz,
içinden bir şiir geçer.

Pencereye yaslanır sessizliği,
bir fincan kahvenin buğusunda
dününden kalan bir yüz görür.

Ne geçmiş geri gelir o sabah,
ne gelecek kapıyı çalar.

Sadece gökyüzü vardır
ve insanın kendi içine düşen gölgesi…

Bazı günler
kalbin ağırdır.

Nedenini bilmezsin.

Biriken yıllar mıdır omuzlarında,
söylenmemiş cümleler mi,
yarım kalmış vedalar mı?

Bilmezsin.

Ama anlarsın…

İnsan bazen bir acıyı taşımaktan değil,
onu kimseye anlatamamaktan yorulur.

Sonra susarsın.

Öyle bir susarsın ki
içindeki bütün kelimeler
birbirine sarılıp uyur.

Ve sen,
kimsenin bilmediği bir yerinde
kendini yeniden toplamaya çalışırsın.

Belki de hayat tam burada başlar.

Çünkü insan her zaman ayağa kalkarak güçlenmez.

Bazen yere oturup
bir süre gökyüzüne bakarak da iyileşir.

Bazen hiçbir şeyi düzeltmeden,
hiçbir soruya cevap aramadan,
sadece nefes alarak…

Çünkü bazı yaraların ilacı zaman değil,
kendine gösterdiğin merhamettir.

Bugün pazar…

Dünya yine dönüyor.

Birileri acele ediyor,
birileri yetişmeye çalışıyor,
birileri bir yerlere varmak için
kendinden uzaklaşıyor.

Sen bugün hiçbir yere yetişme.

Bırak hayat biraz seni beklesin.

Kahveni yavaş iç.

Bir şarkıyı sonuna kadar dinle.

Pencereden gökyüzüne bak.

Ve kendine,
uzun zamandır başkasından beklediğin o cümleyi söyle:

“Geçti…
Geçmese bile geçecek.
Ben buradayım.”

Çünkü bazı günler
mutlu olmak için değildir.

Bazı günler
güçlü olmak için de değildir.

Bazı günler
unutmak için hiç değildir.

Bazı günler sadece…

yaşanır.

Sessizce.

Derinden.

Kendine biraz daha yaklaşarak.

Ve akşam olduğunda anlarsın:

Hayat, bütün cevapları vermese de
insana hâlâ sabahı emanet ediyor.

Belki de umut dediğimiz şey budur;

gecenin içinden geçerken
sabahın geleceğine inanmak değil,

sabah gelene kadar
içindeki ışığı söndürmemektir.

Yağmur Yılgör 🌙