Velhasılıkelam Evrensel bakış
İlgili Makaleler
İnsanın ne kadar çok düşmanı var; en başta da insanın kendisi.
İçimizde, durmadan cephe açan bir ses var. Ne zaman bir adım atsak, o ses bir mayın döşüyor yolumuza. Kendi cesaretimizi bombalayan, umudumuzu teslim almaya çalışan görünmez bir ordu gibi. Dışarıdaki savaşlar, sınırları çizilmiş haritalarda yaşanıyor belki ama, insanın içindeki savaşın ne ateşkesi var ne de barış anlaşması.
Dünyanın bir yerlerinde silahlar patlıyor, çocuklar uykularında irkiliyor, şehirler enkaza dönüşüyor. Ama insan, kendi kalbinde de aynı yıkımı sürdürüyor. Bir bakışla, bir susuşla, tek bir kelimeyle kendini vurabiliyor. Kimsenin atmadığı kurşunları kendi içine saklıyor. Yenilgilerimizi başkalarına yıkmak kolay, oysa en ağır darbeyi kendimize indirdiğimizi görmek en zor olanı.
Sonra savaşlardan daha anlamsız, daha sessiz bir cephe açılıyor: Dedikodular… Küçük, kirli cümleler… Ne kan döker ne bina yıkar ama insanın itibarını, güvenini, yalnızlığını paramparça eder. Bir fısıltı, bir çarpıtma, yarım bir cümle… Ve insan, bir başkasının ağzından çıkan sözle bir kez daha kendine düşman kesilir. Çünkü inanır. Çünkü susar. Çünkü kendini savunmak yerine içini kemirmeyi seçer.
Asıl trajedi de burada başlar. İnsan, başkalarının söylediklerini kendi mahkemesinde delil sayar. Kendi vicdanını acımasız bir hâkime dönüştürür. Sürekli kendini yargılar, cezalandırır, sürgüne gönderir. Oysa çoğu savaş, hiç yaşanmamıştır; çoğu dedikodu, gerçeğin yanından bile geçmemiştir.
Belki de en büyük barış, dış dünyada değil, insanın kendi içinde ilan edilmelidir. Kendine silah doğrultmaktan vazgeçtiği gün, gerçek düşmanların sayısı da azalır. Çünkü insan, kendisiyle barışmadan ne savaşı anlayabilir ne de barışın kıymetini. AYSEL AKKANAT
