Görünmeyen Etkileşim… Enerji…

İnsandan insana geçen haller vardır.

Bazı insanların yanında içimizde bir şeyler hafifler. Kendimizi daha rahat, daha huzurlu, daha çok kendimiz gibi hissederiz. Bazılarının yanından ayrıldığımızda ise üzerimize bir ağırlık çöker; ne olduğunu tam olarak açıklayamadığımız bir yorgunluk, huzursuzluk ya da sıkışmışlık hali kalır.

Bazen tek bir cümle, bazen bir bakış, bazen de sessizce yanımızda duran bir insan ruh halimizi değiştirmeye yeter.

Aslında insan, bulunduğu ortama yalnızca bedeniyle katılmaz. Duygularını, düşüncelerini, tavırlarını ve iç dünyasının izlerini de beraberinde taşır.

Peki, farkında olmadan birbirimizin dünyasında neleri değiştiriyoruz?

Psikolojide duygusal bulaşma olarak tanımlanan bir süreç var. İnsanların yüz ifadeleri, ses tonları, beden dilleri ve davranışları birbirlerinin duygusal durumlarını etkileyebiliyor. Mesela birinin neşesi bize de geçerken, bir başkasının gerginliği farkında olmadan içimizde karşılık bulabiliyor.

Yani bazen karşımızdaki insanın ne hissettiğini anlamak için konuşmasına bile gerek kalmadan onun halini, sözcüklerden önce algılıyoruz.

Bu etkileşim yalnızca duygularımızla sınırlı değil; bedenimiz ve sinir sistemimiz de bu sürece eşlik ediyor.

Beynimiz çevremizdeki uyaranları sürekli değerlendirme halindedir, ses tonlarını, yüz ifadelerini ve yaklaşım biçimlerini anlamlandırmaya çalışır.

Gerilim hissettiğimizde bedenimiz stres tepkileri verebilirken, kendimizi güvende hissettiğimizde gevşememiz ve sakinleşmemiz kolaylaşabilir. Yani bazen bir insanın yanında hissettiğimiz huzur ya da huzursuzluk, bedenimizin de verdiği bir karşılık olur.

Bu durumu günlük ilişkilerimizde daha açık görebiliriz. Bazı insanların yanında kendimizi rahatça ifade eder, içtenlikle güler, düşüncelerimizi saklama ihtiyacı duymayız. Bazılarının yanında ise kelimelerimizi seçer, davranışlarımızı kontrol eder, sürekli kendimizi açıklamak zorunda hissederiz.

Burada belirleyici olan yalnızca söylenenler değil; dinlenme biçimi, göz teması, ses tonu, tutarlılık ve yargılamadan yaklaşmak da güven duygusunun oluşmasında önemli bir yere sahiptir.

Psikolojide birlikte duygu düzenleme olarak ele alınan süreçte insanlar, özellikle yakın ilişkilerinde birbirlerinin duygusal dengelerini etkileyebilir. Bazen birinin sakinliği, diğerinin de sakinleşmesine alan açar.

Elbette bütün bu hisleri yalnızca karşımızdaki insanın enerjisine bağlayamayız. Geçmiş deneyimlerimiz, beklentilerimiz, stres düzeyimiz ve o anki ruh halimiz de insanları nasıl algıladığımızı belirler.

Aynı ortamda bulunan iki insanın farklı duygular yaşaması da bundandır. Dışarıdan gelen etki kadar, içimizde o etkiyi karşılayan dünyanın da payı var.

Ancak bu etkileşimin bir de diğer tarafı bulunur. Biz de başkalarının duygusal dünyasında bir karşılık oluştururuz. Bir ortama girdiğimizde yalnızca kendimizi değil, iletişim biçimimizi, düşüncelerimizi, alışkanlıklarımızı ve hayata bakışımızı da beraberimizde taşırız.

Kimi insan bulunduğu
yere güven verir, kimi farkında olmadan kaygı yayar. Kimi bir başkasını dinlerken ona kendini değerli hissettirir, kimi de tek bir tavrıyla insanın içindeki bütün kelimeleri susturabilir.

İşte tam bu noktada;

“Ben, temas ettiğim insanların hayatında nasıl bir duygu bırakıyorum?” sorusu önem taşır.

Çünkü iletişim yalnızca konuşmak değildir. Bazen susuşumuz, bazen sabırsızlığımız, bazen de içtenlikle gösterdiğimiz bir ilgi, karşımızdaki insanın içinde uzun süre kalabilir. Bir tebessümün, anlayışlı bir yaklaşımın ya da dikkatle dinlenmenin küçük bir davranış olduğunu düşünürüz. Ama bazen bir insanın kendisini yeniden değerli hissetmesine vesile olan şey, tam da o küçücük andır.

İnsan enerjisi dediğimiz şey de bu görünmeyen etkileşimde anlam bulur. Burada sözünü ettiğimiz enerji, fiziksel anlamda ölçülen bir frekanstan ziyade, insanın duyguları, düşünceleri, davranışları ve bulunduğu ortamda oluşturduğu psikolojik atmosferdir.

Her insan, farkında olsun ya da olmasın, çevresinde bir iz bırakır. Bu iz bazen huzur, bazen cesaret, bazen de uzun süre taşınan bir kırgınlık olabilir.

Belki de insan ilişkilerinin en derin tarafı tam olarak buradadır. Birbirimizin hayatına yalnızca girip çıkmayız; kimi zaman bir düşünceyi değiştirir, kimi zaman bir duyguyu iyileştirir, kimi zaman da hiç farkında olmadan bir yaraya dokunuruz. Bu nedenle yalnızca kimlerle bir arada olduğumuza değil, o birlikteliklerde nasıl hissettiğimize ve nasıl hissettirdiğimize de bakmamız gerekir.

Zaman geçer, yollar ayrılır, konuşmalar unutulur. Birlikte yaşanan pek çok ayrıntı hafızamızdan silinir. Ancak bazı insanların yanında kendimizi nasıl hissettiğimiz, bazen yıllar sonra bile içimizde yaşamaya devam eder. Birinin bize hissettirdiği güveni, verdiği cesareti ya da yaşattığı kırgınlığı kolay kolay unutmayız.

İnsanın izi, ardında bıraktığı sözlerde değil, başka bir insanın içinde uyandırdığı duygularda saklıdır.

Bu yüzden hayatın içinde yalnızca nasıl yaşadığımız değil, birbirimizin hayatına nasıl dokunduğumuz da önemlidir. Bir insanın dünyasını ağırlaştırmak da hafifletmek de bazen küçücük bir davranışla mümkün.

Öyleyse gittiğimiz yerde yalnızca kendimizden bir parça bırakmaktan ziyade; mümkün olduğunca güzel bir his, iyi bir düşünce, insana kendini değerli hissettiren bir iz de bırakmalı.

Bazı insanlar hayatımızdan çıkar ama bize hissettirdikleri içimizde kalır. Bazıları ise yanımızdan ayrılırken bile içimizde güzel bir şey bırakır.

Kimbilir…

Belki de insan olmanın en güzel tarafı bir başkasının dünyasında böyle bir güzelliğe vesile olabilmektir. Çünkü görünmeyen etkileşimler, bazen en derin izleri bırakır.

Sevgiyle 🌸
Pınar Karakoç