Bazı İnsanlar Hayatımıza Kalmak İçin Gelmez

Hayat tuhaf bir yolculuk…

Bazı insanlarla hiç beklemediğimiz bir anda karşılaşırız.
Sanki yıllardır tanıyormuşuz gibi gelir.

Bir bakış…
Bir cümle…
Bazen sadece bir “nasılsın?” bile insanın içinde yıllardır kapalı duran bir kapıyı açar.

Sonra alışırız.

Sesine…
Gülüşüne…
Varlığına…

Günlerimize karışır, gecelerimize sızar.

Ve fark etmeden hayatımızın bir parçası olur.

Ama hayatın bize söylemediği bir şey vardır:

Her gelen kalmak için gelmez.

Bazıları bir mevsimdir hayatımızda.
Bazıları bir şarkı…
Bazıları bir yara…

Bazılarıysa bize kendimizi hatırlatmak için gelir.

Onlarla birlikte güleriz, severiz, umut ederiz.
Bazen kırılırız.
Bazen bekleriz.
Bazen de bütün kalbimizle “Bu kez olsun” deriz.

Olmaz…

Ve insan, olmayana uzun süre kızar.

Oysa belki de bazı insanların gitmesi, bizim eksikliğimiz değildir.

Belki onların hikâyesindeki sayfa bitmiştir.

Biz ise kitabın tamamını okumadan,
tek bir sayfanın neden kapandığına takılıp kalmışızdır.

Sonra zaman geçer.

Bir sabah uyanırsın ve anlarsın…

O insan gitmiştir ama sana bıraktığı şey hâlâ seninledir.

Bir cesaret…
Bir ders…
Bir şarkı…
Bir cümle…

Ya da sadece yeniden sevebileceğini hatırlatan bir kalp.

İşte bazı insanlar tam da bunun için girer hayatımıza.

Bize bir şey öğretmek için.

Kendimizi unuttuğumuz yerde bizi kendimize döndürmek için.

Belki de sevmeyi değil,
sevildiğimizde nasıl biri olduğumuzu göstermek için…

Ve bazı ayrılıklar, sandığımız gibi bir son değildir.

Bazen bir insan hayatımızdan çıkar ama biz onunla karşılaştığımız gün olduğumuz kişi olarak kalmayız.

Biraz daha büyümüşüzdür.
Biraz daha suskun…
Biraz daha derin…
Biraz daha kendimiz.

Belki de hayatın en büyük sırrı budur:

Her güzel şey sonsuza kadar sürmek zorunda değildir.

Bazı güzellikler kısa sürer ama ömür boyu hatırlanır.

Bazı insanlar yanımızda yaşlanmaz.

Ama kalbimizin bir köşesinde,
zamanın eskitemediği bir yaşta kalırlar.

Bu yüzden artık gidenlere yalnızca “neden gittin?” diye bakmıyorum.

Bazen kendi kendime soruyorum:

“Sen hayatıma ne bırakıp gittin?”

Çünkü insanın hayatındaki gerçek iz,
birinin ne kadar kaldığıyla değil,
gittikten sonra içinde neyi değiştirdiğiyle ölçülür.

Belki de bazı karşılaşmaların kaderimizdeki amacı,
birlikte yaşlanmak değildir.

Belki sadece…

Birbirimizin hayatına dokunup,
birbirimizi biraz daha kendimize yaklaştırmaktır.

Ve günün sonunda şunu öğreniriz:

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil,
biz gittikten sonra bile hatırlayacağımız bir “biz” bırakmak için gelir.

Belki de hayat dediğimiz şey tam olarak budur:

Bazılarını yanımızda tutarak,
bazılarını kalbimizde uğurlayarak
ve her karşılaşmadan biraz daha kendimiz olarak çıkmak…

Yağmur Yılgör ❤️