Velhasılıkelam Evrensel bakış
İlgili Makaleler
Son yıllarda sıkça duyuyorsun bu sözü:
“Anda kal.”
Sosyal medyada, kitaplarda, arkadaş sohbetlerinde, terapi seanslarında… Herkes söylüyor.
Ama sadece söylemekle oluyor mu?
Olmuyor.
Anda kal demekle, anda kalınmıyor.
Çünkü anda kalmak, pasif bir hal değil; aktif bir farkındalık hali.
Bir seçim.
Ve çoğu zaman zor bir seçim…
Anda kalmak; geçmişi susturmak, geleceği ertelemek değil.
Her şeye rağmen, ne hissediyorsan onu fark etmek.
Çay içiyorsan sadece o çayı içmek.
Yürüyorsan, ayağının altındaki taşları hissetmek.
Birini dinliyorsan, gerçekten dinlemek.
Telefonla değil gözle temas kurmak.
Sürekli “ne olacak” demek yerine, “şu an ne oluyor?” diye sormak.
Kolay mı? Değil.
Ama imkânsız da değil.
Çünkü bir şeyi fark ettim:
Zaman hep akıyor. Ama durmak bizim elimizde.
Durduğunda, yani gerçekten anda olduğunda hayat daha yavaş, daha sade, daha “senin” oluyor.
Bir bakış, bir ses, bir koku… Her şey daha canlı.
O anı yaşadığında, zihnin susmasa bile kalbin susuyor.
Sanki dışarıdaki gürültü azalıyor, içeride bir yer açılıyor.
Peki ya durmazsan?
Duramazsan?
Hep bir koşturma, hep bir düşünce, hep bir sonraki adım peşindeysen?
Hayat geçiyor ama sen geçemiyorsun.
Ya geçmişte boğuluyorsun ya da gelecekte kayboluyorsun.
Şu anı kaçırıyorsun.
Ve en çok da kendini.
Çünkü kendinle ancak şimdi karşılaşırsın.
Gerçek temas, gerçek his, gerçek farkındalık yalnızca o anda var olur.
Ve sonra soruyorsun kendine:
Ben gerçekten burada mıydım?
Yoksa hep bir yerlere mi gitmeye çalıştım?
Anda kalmak ne mistik bir beceri, ne de özel bir yetenek.
Her an yeniden karar vermeyi gerektiren bir farkındalık hali.
Unuttuğunda hatırlamak, dağıldığında geri dönmek demek.
Zaman akıyor.
Ama sen durabiliyor musun?
Durmayı dene.
Belki o zaman ilk kez yaşadığını hissedersin.
