İçeriğe geç
İletişim

Görünmeyen Yalnızlık : Güçlü Kadın ve Hemcinslerinin Çatışması

Toplumumuzda sıkça yankı bulan ama bir o kadar da derine kök salmış bir ezber vardır: “Güçlü kadın sevilmez.” Neden mi? Çünkü güçlü kadın, kriz anlarında sızlanmak yerine kollarını sıvar. Telefonunu eline alıp…


Toplumumuzda sıkça yankı bulan ama bir o kadar da derine kök salmış bir ezber vardır: “Güçlü kadın sevilmez.” Neden mi? Çünkü güçlü kadın, kriz anlarında sızlanmak yerine kollarını sıvar. Telefonunu eline alıp bir kurtarıcı beklemektense, “Bu sorunu kendi başıma nasıl çözerim?” diye düşünür. Dostlarından, sevdiklerinden tamamen kopuk yaşamaz; elbette yardımlaşmanın, paylaşmanın kıymetini bilir. Ancak ilk refleksi her zaman kendi ayakları üzerinde durmaktır. İşte bu öz yeterlilik hali, etraftaki konfor alanlarını bozduğu için göze batar, eleştirilir ve hatta ne yazık ki yalnızlaştırılır.
Fakat bu denklemin en acı ve en kafa karıştırıcı boyutu başka bir yerden başlar: Kadının kadınla imtihanı.
Tarih boyunca üzerine en çok düşünen, yazılan ama bir türlü tatmin edici bir yanıt bulunamayan o büyük soru tam da buradadır: Kadın kadının yoldaşı olması gerekirken, nasıl oluyor da bazen en acımasız eleştirmeni, hatta düşmanı olabiliyor?
Doğanın en saf tanımıyla kadın; şefkattir, sevgidir, sarıp sarmalayan bir kucaktır, yardımlaşma meleğidir. Hayatın yükünü omuzlayan, bir cana can veren annedir. Bir anne, bir kadının yaşadığı yorgunluğu, verdiği mücadeleyi, içerideki fırtınaları herkesten daha iyi hissetmekle yükümlüdür adeta. Hâlâ emzirirken uykusuz kalan, iş yerinde var olabilmek için iki kat ter döken, evde huzuru sağlamak için günden güne eriyen kadınlar… Bir başka kadının halinden en derinden anlaması beklenen yine onlardır.
Peki, bu dayanışma zinciri neden kırılır?
Bunun arkasında, yüzyıllardır kadınlara biçilen rollerin ve ataerkil sistemin yarattığı gizli bir rekabet psikolojisi yatar. Kendi hayatındaki prangaları kıramamış, kendi gücünü bastırmak zorunda kalmış bireyler; kendi ayakları üzerinde duran, boyun eğmeyen, “ben de varım” diyen güçlü kadını gördüklerinde içten alta bir tehdit algısı yaşayabilirler. Kendi yapamadıklarını başaran bir başka kadın, bazen ilham olmak yerine, bastırılmış korkuların aynası haline gelir.
Oysa unutulan çok temel bir gerçek var: Güçlü bir kadın, diğer kadınların da güçlenmesi için bir tehdit değil, en büyük sığınaktır.
Bir annenin başka bir annenin yorgun gözlerindeki çaresizliği okuyabildiği, güçlü bir kadının düştüğünde hemcinsinden eleştiri değil omuz aldığı bir dünya hayal etmek imkansız olmamalı. Ne zaman ki kadının kadına uyguladığı bu görünmez psikolojik baskı biter, o zaman güçlü kadınlar yalnızlaşmaz; aksine omuz omuza dünyayı değiştirirler.
Belki de yanıtlayamadığımız bu soruların cevabı, birbirimizi yargılamaktan vazgeçip sadece “anlamaya” karar verdiğimiz o ilk gün saklıdır.

Yorum yap

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir