10 Kasımlar kasımpatı kokardı

İlkokuldayken, sabah hepimiz okul yolu üzerindeki bir evin bahçesinden kasımpatı koparır, okulun girişindeki, Atatürk’ün, kara tahta önünde, elinde tebeşir tutup harfleri yazdığı heykelinin dibine bırakırdık. 10 Kasım’lar buram buram o rengârenk kasımpatılardan kokardı.

Biz Atatürk’ü severek büyüdük. Sadece kitaplardan, şiirlerden, marşlardan öğrenmedik onu sevmeyi. Evde ailelerimizin, okullarda öğretmenlerimizin seslerinde, yüreklerinde, yüzlerinde gördüğümüz, sevgiyi hissedip büyüdük. Nefretiyle büyüyenler olduğunu bilmeden büyüdük.

Her 10 Kasım sabahı çığlıklar atarak girdiğimiz okul bahçesinde, akıllı uslu dolanır, törenin yapılacağı alanda toplanırdık. Tüm sınıflar iki kişi yan yana tek sıra olur, merasime katılırdık. Dokuzu beş geçe, sirenler çalar, saygı duruşuna geçilirdi. Yürüyenler yürümez, sokaklardaki arabalar hareket etmez, içindekiler inip arabanın yanında sessizce dururdu. Sadece 10 Kasım’larda gülme krizine girmez, kıkırdamaz, sirenin sesi ruhumuza işleyene kadar sessizce, saygıyla dururduk.

Kafamda kahverengi berem, ayağımda kenarında sarı püsküllü uzun kahverengi çoraplı yavrukurt formamın içinde sıranın başında gururla başımı kaldırır, kalabalık gruplar halinde okuldan yürüyüşe geçip, okullarla buluşup büyük törene katılırdık.

Haftalar öncesinden çalışmaya başlar, günün anlam ve önemine ait kompozisyonlar yazardık. İçlerinde en duygulu olanı seçilir, merasimde herkese okunurdu. Şiirler o kadar içten, o kadar kendini vererek okunurdu ki, ağlardık.

O zamanlar 10 Kasım yas günüydü. Türk milletinin Atatürk’ü, Gazi Mustafa Kemal Paşamız o gün ölmüştü. Acımız büyüktü.
Bizler o zaman bahcede oynardik..