BAZI KAPILAR İÇERİDEN KAPANIR

İnsan, dünyaya güvenerek başlamaz hayata.
Güveni zamanla öğrenir.

Bir elin kendisini bırakmayacağını, bir sözün arkasında durulacağını, bir sessizliğin terk ediş anlamına gelmeyeceğini yaşayarak öğrenir.

Belki de bu yüzden güven, insanın bir başkasına verebileceği en kıymetli şeydir. Çünkü güvenmek, biraz da savunmasız kalmayı göze almaktır.

Sevgi bazen coşar, bazen susar. Öfke diner, kırgınlık geçer; zaman birçok şeyi törpüler.

Ama güven başka…

O, görünmeyen bir köprü gibidir. Üzerinden her gün defalarca geçersin ve varlığını fark etmezsin. Ta ki bir gün bir tahta eksilene kadar.

Sonra yürürken yere değil, adımının altına bakmaya başlarsın.

İşte insanı yoran da budur.

Artık karşısındaki insanın ne yaptığı kadar, ne yapabileceğini düşünmeye başlar.

Oysa gerçek yakınlık; birbirini hiç incitmemek değil, incittiğinde aradaki bağı onaracak kadar dürüst olabilmektir.

Çünkü insan kusursuz birini aramaz aslında.
Kendisine karşı sahici olanı arar.

Hatasını saklamayanı…
Sözünü hafife almayanı…
Sevginin yalnızca güzel günlerde değil, zor zamanlarda da bir sorumluluk olduğunu bilenini…

Ve belki güvenin en derin anlamı şudur:

Bir insanın yanında, kendini korumak zorunda hissetmemek.

Çünkü insan sevildiğini sözlerden anlayabilir; ama güvende olduğunu, kalbinin tetikte olmamasından anlar.

Belki de insanın bir başkasına bırakabileceği en büyük emanet, kalbidir.

Kalp kırılabilir, sevgi azalabilir, yollar ayrılabilir. Bunların hepsi hayatın içindedir.

Ama güven başka bir şeydir.

Güven, “Senin yanında kendimi korumak zorunda değilim.” diyebilmektir.

Ve o söz bir kez bozulduğunda, insan yalnızca karşısındakine bakışını değiştirmez; kendini dünyaya açma biçimini de değiştirir.

Belki de bu yüzden bazı insanlar hayatımızdan çıktığında geride yalnızca bir boşluk bırakmaz.

İnsanın, o insanın yanında olduğu hâlini de götürür.

— Yağmur’un kaleminden