Düşmek De Var, Kalkmak Da: Hayata Yeniden Tutunma ve İnsan Kalabilme Sanatı

​Hayat, düz ve pürüzsüz bir yoldan ibaret değil. Aksine, inişleri ve yokuşlarıyla insanı hem sınayan hem de olgunlaştıran upuzun bir maraton. Aslında yaşadığımız her düşüş, ruhumuzun derinliklerinde bir şeyleri olgunlaştırmamıza, hayata daha sağlam tutunmamıza sebep olan gizli birer öğretmen gibidir.
​Etrafımıza baktığımızda nice emek sahipleri, iş insanları, esnaflar veya hayatını ailesinin rızkına adamış emekçiler görürüz. Kimi büyük hayallerle bir iş yeri açar, kimi yıllarca bir kurumun bünyesinde dürüstçe ter döker. Gün gelir, hayatın o öngörülemez dalgaları karşısında her şey altüst olabilir. Planlar, birikimler, yılların emeği bir anda elden gidebilir.
​Peki, böyle anlarda ne yapmak gerekiyor?
​İlk yapılması gereken şey, o yorgun bedeni ve zihni dinlendirmektir. Biraz soluklanmak, toparlanmak ve durumu kabullenmek… Kendi ayakları üzerinde yeniden dikilmek, sıfırdan başlamak elbette zordur. Belki hiçbir şeyin eski tadı kalmamıştır; atılan adımlar o eski coşkuyu taşımıyor gibi gelebilir. Ancak güzelliğin son bir ergenlik gibi, olgunluğun getirdiği o dinginlikle devam etmek gerekir.
​Bu süreçte en büyük tuzak kibir ve gururdur. Oysa insanız; başımıza her şey gelebilir. Zenginlik de fakirlik de, başarı da başarısızlık da bu hayatın içinde var. Önemli olan, yaşananları tevekkülle karşılayıp kabullenebilmektir.
​Hayat önümüze nice güçlükler, nice engeller çıkarabilir. Bugün bu çetin sınavdan geçen biz oluruz, yarın bir başkası. Hayatın çarkı dönerken kimin nerede duracağını kimse bilemez. İşte tam da bu yüzden birbirimizi hor görmemeli, kimseyi küçük düşürmemeliyiz.
​Hiçbir şeyden, asla ümit kesmemeliyiz. Elimizden geldiğince birbirimize destek olmalı, yaraları birlikte sarmalıyız. Çünkü günün sonunda geriye kalan tek şey, birbirimize karşı duyduğumuz vicdan ve insanlıktır.
​Kısacası; düşmek de hayatın bir parçası, kalkıp yeniden yola devam etmek de. Yeter ki içimizdeki o saf insan sevgisini, merhameti ve dayanma gücünü kaybetmeyelim.