Aklımızı Kiraladıysak, Geri Alabilecek miyiz?

Geçen yazımda bir soru sormuştum: Aklımızı kim kiraladı?
Bugün ise o sorunun daha zor ve daha cesaret isteyen tarafına bakmak istiyorum: Kiraya verdiğimiz aklımızı geri alabilecek miyiz?

İnsan, düşünme yeteneğiyle diğer canlılardan ayrılır. Ancak düşünmek; sadece duyduklarını tekrar etmek, çoğunluğun peşinden gitmek ya da ezberlenmiş cümleleri savunmak değildir. Düşünmek, gerektiğinde kendi fikrini sorgulayabilmek, yanlışlarını görebilmek ve hakikatin peşinde yürüyebilmektir.

Yaşadığımız çağda bilgiye ulaşmak kolaylaştı; fakat doğru bilgiyle yanlış bilginin birbirine karıştığı bir dönemde yaşıyoruz. Ekranlar, sosyal medya, siyasi kutuplaşmalar, önyargılar ve sürekli tekrar edilen sloganlar; zaman zaman insanın kendi düşüncesinin önüne geçebiliyor. Böyle olunca da insanlar, farkında olmadan başkalarının düşüncelerini kendi düşüncesi sanmaya başlıyor.

Oysa gerçek özgürlük, sadece konuşabilmek değildir. Gerçek özgürlük; düşünceyi korkmadan sorgulayabilmek, bir fikre körü körüne bağlanmadan değerlendirebilmek ve gerektiğinde “Ben bu konuda yanılmış olabilirim” diyebilmektir.

Toplumları ileriye taşıyan şey; ezberler değil, sorulardır. Bilim, felsefe ve medeniyetler; sorgulayan insanların omuzlarında yükselmiştir. Çünkü hakikate giden yol, çoğu zaman konfor alanından çıkmayı ve alışılmış düşünceleri yeniden gözden geçirmeyi gerektirir.

Belki de bugün kendimize şu soruyu sormalıyız:

Düşüncelerimiz gerçekten bize mi ait, yoksa yıllardır duyduklarımızın bir tekrarı mı?

Eğer aklımızı birilerine kiraladıysak, onu geri almanın yolu yine kendi vicdanımızdan, aklımızdan ve sorgulama cesaretimizden geçecektir. Çünkü insanın sahip olduğu en değerli hazine; özgür düşünebilen bir zihindir.

Ve unutmayalım:

Aklını koruyabilen insan, özgürlüğünü de koruyabilir.

Yağmur Yılgör