İNSANIN EN BÜYÜK YALNIZLIĞI , KENDİNE YABANCILAŞMASIDIR

Bazı insanlar kalabalıkların içinde kaybolur, bazıları ise kendi sessizliğinde kendini yeniden bulur.

Öyle bir zamandan geçiyoruz ki herkes bir şey anlatıyor ama çok az insan gerçekten konuşuyor. Herkes görünmek istiyor ama kaç kişi gerçekten anlaşılmak istiyor?

Sosyal medyada hayatlar kusursuz, fotoğraflar gülümseyen yüzlerle dolu, cümleler süslü… Oysa kapatılan her ekranın ardında başka bir hikâye, başka bir kırgınlık, başka bir mücadele var.

İnsanlar artık birbirini tanımaktan çok birbirini ölçüyor. Kim daha başarılı, kim daha güzel, kim daha güçlü, kim daha çok beğenilmiş…

Oysa hayat bir yarış değil. Bir insanın değerini aldığı alkışlar değil, kimse görmediğinde gösterdiği karakter belirler.

Ben inanıyorum ki insanın gerçek zenginliği; vicdanını kaybetmemesi, sevgisini çıkarlarına kurban etmemesi ve düştüğünde başkasının düşüşüne sevinmek yerine el uzatabilmesidir.

Zamanla şunu öğreniyoruz: Herkese yetişmek zorunda değiliz. Her söze cevap vermek, her kalpte yer edinmek, herkese kendimizi anlatmak zorunda da değiliz.

Çünkü insan bazen en büyük huzuru, kendisini anlamayanlara kendisini anlatmaktan vazgeçtiğinde bulur.

Belki de artık biraz yavaşlamalı, biraz daha dinlemeli ve en önemlisi insan kalabilmeliyiz.

Unutmayalım; dünya daha fazla gösterişe değil, daha fazla samimiyete ihtiyaç duyuyor.

Çünkü insan olmak bir kimlik değil, her gün yeniden verilmesi gereken bir vicdan sınavıdır.

— Yağmur Yılgör
Yağmur’un Kaleminden