GERÇEK İNSANLIK….

Unutmayalım; incinmiş, yaralanmış bir yüreğe dokunurken bir değil, bin defa düşünelim. Çünkü bazı yaralar gözle görülmez, bazı gözyaşları sessizce akar, bazı insanlar ise içindeki fırtınaları kimseye belli etmeden yaşamaya çalışır.

Yetimleri, öksüzleri; hastane odalarında bir kapı sesi bekleyen, “Acaba bugün beni ziyarete gelen olur mu?” diye umut eden yalnız hastalarımızı unutmayalım. Okumak isteyip imkânsızlıklar nedeniyle okuyamayan her öğrencinin elinden tutalım. Bir çocuğun eğitimine, bir hastanın umuduna, bir mazlumun hayatına dokunmanın değerini bilelim.

Zenginin yanında durmak kolaydır; asıl insanlık, sesi duyulmayanın sesini duymak, kimsesizin kimsesi, mağdurun dayanağı olabilmektir.

Eskilerin dediği gibi, gelin yeniden gerçek insan olalım. Makamı, parayı, şöhreti değil; vicdanı, merhameti ve adaleti büyütelim. İnsanları sahip olduklarına göre değil, taşıdıkları yüreğe göre değerlendirelim.

Bir yardım eli bazen bir ömrü değiştirir. Bir güzel söz bazen yaşama sevincini geri getirir. Bir kapıyı çalmak, bir gönlü hatırlamak, bir öğrencinin hayaline ortak olmak; dünyadaki en kıymetli iyiliklerden biridir.

İmdat diyene kulak verelim. Düşene el uzatalım. Ağlayanın gözyaşını, yalnızın sessizliğini, mağdurun çaresizliğini görmezden gelmeyelim.

Çünkü insan olmak yalnızca yaşamak değil, başka hayatlara da umut olabilmektir.

Unutmayalım: İnsanlığımız, güçlülerin yanında ne kadar durduğumuzla değil; güçsüzlerin elinden ne kadar tuttuğumuzla ölçülür.

Gelin, iyiliği ertelemeyelim. Merhameti sözde bırakmayalım. Birbirimize insan olduğumuzu yeniden hatırlatalım ve hatırlatalım ki bu dünyada hiç kimse kendini kimsesiz hissetmesin.

Hepimize vicdanımızın sesini duyduğumuz, iyiliğin çoğaldığı, kalplerin incinmediği, umutların tükenmediği güzel bir hafta olsun.