41 KERE MAŞALLAH TRABZONSPOR’UMA!

Sevgili takipçilerim, sosyal ailem, kıymetli
hemşehrilerim…
Uzun zamandır sizlerden, “Neden artık yazı yazmıyorsun? Bir şey mi oldu,
bir sıkıntın mı var?” diye mesajlar alıyorum. Evet, bu yıl çok şey oldu. Lige
büyük umutlarla başlayan Trabzonspor’umuz beklenmedik sonuçlarla
karşılaştı. Kaybedilen puanlar, Avrupa’daki mücadele ve sahadaki
performans hepimizi üzdü. Bir dönem “Bu takım nasıl olur da böyle
oynar?” diye sorduk. Sosyal medyada eleştiriler çoğaldı, rakiplerimiz bu
sıkıntıları fırsata çevirmeye çalıştı. Ama unuttukları bir şey vardı:
Trabzonspor, düştüğü yerden kalkmayı bilenlerin takımıdır.
Reis geldi, rüzgâr değişti!
Başkanımız Ertuğrul Doğan’ın Thomas Reis hamlesiyle takımda yeni bir
dönem başladı. Reis’in dokunuşu, futbolcuların sahadaki duruşu ve takımın
inancı Trabzonspor’un çehresini değiştirdi. Son maçlarda izlediğimiz futbol
bize yeniden umut verdi. Hücum organizasyonları, savunmadaki
mücadele, kritik kurtarışlar ve futbolcuların birbirleri için savaşması…
Hepsi ayrı ayrı güzeldi. Dün akşam Hearts karşısında alınan 2-0’lık
galibiyet bu inancın Avrupa sahnesindeki karşılığı oldu. Muhammed
Salah’ın penaltıdan attığı gol ve Franculino Dju’nun golüyle yüzümüz
güldü. Avrupa’da iki maçta iki galibiyet hepimiz için gurur kaynağı oldu.
Salah’ıyla, Reis’iyle, arma sevdasıyla…
Salah’ın kalitesi ve katkısı; Reis’in oyunculara güveni, hazırlama biçimi ve
sahaya yansıttığı disiplin çok kıymetli. As futbolcu, yedek ya da genç
oyuncu fark etmeksizin herkesin kendisini takımın parçası hissetmesi
başarıyı büyütür. Çünkü başarı yalnızca iyi futbolcuları bir araya
getirmekle değil, onları aynı hedefe inandırmakla gelir. Bazen bir kurtarış,
bir pas ya da takım arkadaşı için yapılan koşu, atılan golden çok daha
fazlasını anlatır. Reis’in profesyonelliğini, mütevazılığını ve takıma kattığı
enerjiyi izlerken insanın aklına şu söz geliyor:
“Anlatamam dayı, yaşaman lazım!”
Başkan Ertuğrul Doğan’a ayrı bir parantez
Başkanımız Ertuğrul Doğan’ın mücadelesini görmezden gelemeyiz. Zor
zamanlarda sorumluluk almak, doğru hamleler yapmak ve camianın
arkasında durmak kolay değil. Yönetim, teknik ekip, futbolcular ve
taraftarlar aynı hedefte buluştuğunda takım gerçek gücüne kavuşur.
Trabzonspor’un yeniden kazandığı özgüvende bu bütünlüğün payı büyük.
Peki ya bizim tribünler?
Taraftarlarımızın tribünleri doldurması beni mutlu ediyor. Ancak tribünde
olmak yalnızca golde ayağa kalkıp sonra sessizleşmek değildir.
Trabzonspor taraftarı, takımının en zor anında da yanında olduğunu
hissettirmelidir. Rakip baskı kurduğunda, futbolcular yorulduğunda
tribünlerin sesi daha çok yükselmeli. Bazen bir tezahürat, bir alkış
sahadaki futbolcuya yeniden güç verir. Yönetimimizin tribün atmosferini
değerlendirmesini ve takımın 90 dakika desteklenmesini sağlayacak
adımlar atmasını isterim. Bu takım, 90 dakika boyunca arkasında dağ gibi
duran taraftarını görmeyi hak ediyor!
41 kere maşallah!
Trabzonspor’umuz bizlere yeniden umut, heyecan ve gurur yaşatıyor.
Elbette her maç kazanılmayacak; önemli olan zor günlerde de mücadele
etmek ve başarı geldiğinde ayakları yere basarak devam etmek. Ben de
bir süredir yazı yazmak yerine dua etmeyi tercih ettim. İnsan bazen çok
sevdiği bir şeyi nazardan sakınmak ister ya… Benimki de biraz öyleydi.
Ama dün akşamki galibiyetten sonra içimden geçenleri paylaşmadan
edemedim. Trabzonspor benim için yalnızca bir futbol takımı değil;
memleket sevdası, aidiyet ve nesilden nesile taşınan kocaman bir aşk.
Bordo-mavi formanın arkasında bir şehrin yüreği, bir camianın inancı ve
milyonların duası var. Allah nazarlardan korusun. Birliğimizi,
beraberliğimizi ve mücadele azmimizi daim eylesin. Futbolcularımızın
ayağına taş değdirmesin.
BİZE HER YER TRABZON!
Sevgiyle, bordo-mavi aşkla…
İnci İskender