Biz ne zaman insan olmanın en temel şartı olan Merhameti unuttuk?

Ne zaman yetimin elinden tutmayı, öksüzün başını okşamayı, maddi imkânsızlıklar yüzünden okuyamayan bir çocuğun hayallerine destek olmayı, aç bir insana bir tabak yemek vermeyi bıraktık?

Ne zaman sadece kendimizi düşünür olduk? Ben mutlu olayım, o ağlasın; ben yükseleyim, o düşsün; ben kazanayım, o aç kalsın… Bu mu artık insanlık?

Bir hastaya güler yüz göstermek, bir çaresize el uzatmak, bir insanın acısını paylaşmak bu kadar mı zor?

Sadece güzel sözler söylemek, cuma mesajları paylaşmak, ibadet etmek yetmez; merhameti davranışlarımızla da göstermeliyiz. Çünkü insanlık, söylediklerimizle değil, yaptıklarımızla belli olur.

Bir çocuğun eğitimine destek olun, bir yetimin elinden tutun, bir açın karnını doyurun, bir hastaya şefkat gösterin. Üstelik kimse görmeden, alkış beklemeden, karşılık istemeden…

Unutmayın, bugün yardım eden biz olabiliriz, yarın yardıma ihtiyaç duyan da…

Makamlar geçici, servet geçici; ama bir insanın hayatına dokunmak, gönlüne umut olmak çok kıymetlidir.

Gelin, dünyayı biraz daha güzelleştirelim. Daha az yargılayalım, daha çok anlayalım. Daha az kötülük, daha çok iyilik yapalım.

Önce insan olalım… Ama gerçekten insan olalım.

Rabbim kalbimizden merhameti, hayatımızdan iyiliği eksik etmesin.