Cumartesi : Kalbin Sustuğu Yerde Özlem Konuşur

Hafta boyunca yetişmeye çalıştığımız hayat, cumartesi günü biraz yavaşlar.

İnsan ilk kez saate bakmadan kahvesini içer. Telefonunu bir kenara bırakır, pencereden dışarı bakar ve fark eder: Meğer bütün hafta koştururken kendinden ne çok uzaklaşmış…

Sonra sessizlik başlar.

Ve insan en çok sessizlikte düşünür.

Kimi sevdiğini, kimi özlediğini, kimin sesini duymaya ihtiyaç duyduğunu…

Çünkü özlem, gürültünün içinde kendini pek belli etmez. Ama cumartesi sabahı bir kahvenin buharında, eski bir şarkının ilk notasinda, boş kalan bir sandalyede ansızın karşımıza çıkar.

Bir insanı özlemek tuhaf şeydir.

Yanında değildir ama aklındadır.
Dokunamazsın ama sıcaklığını hatırlarsın.
Sesini duyamazsın ama zihninde sana bir şeyler anlatmaya devam eder.

Bazen sadece bir “Günaydın” yeter.

Bazen de tek bir cümle bütün haftanın yorgunluğunu alır:

“Seni düşündüm.”

Belki de sevginin en güzel tarafı budur. Büyük sözlere her zaman ihtiyaç duymaz. Bazen bir mesajın ucunda, bazen beklenen bir telefonun sessizliğinde, bazen de insanın içinden geçirdiği tek bir cümlede yaşar.

Fakat hayat bize acı bir gerçeği de öğretir:

Sevdiklerimizin kıymetini çoğu zaman onlardan uzak kaldığımızda anlarız.

Yanımızdayken alıştığımız bir ses, uzaklarda olduğunda özlediğimiz bir mucizeye dönüşür.

Birlikte içilen kahvenin kıymetini, tek başına içtiğimizde anlarız.

Bir sarılmanın değerini, sarılacak kimse olmadığında…

Ve “İyi ki varsın” demenin ne kadar önemli olduğunu, söylemek için artık çok geç olduğunda.

O yüzden bugün, cumartesi günü, biraz cesur olalım.

Arayalım.

Sorup geçmeyelim, gerçekten “Nasılsın?” diyelim.

Özlediysek söyleyelim.

Seviyorsak saklamayalım.

Kırgınsak bile sevgiyi tamamen susturmayalım.

Çünkü insanın kalbinde taşıdığı en ağır yük, çoğu zaman söyleyemediği cümlelerdir.

Belki bugün birileri aynı gökyüzüne bakıyor.

Biri Balıkesir’de, biri Kayseri’de; biri başka bir şehirde, biri başka bir ülkede…

Ama aynı şarkıyı dinliyor, aynı insanı düşünüyor, aynı özlemi taşıyor olabilir.

Mesafeler bazen yolları uzatır.

Ama gerçek sevginin yolunu kapatamaz.

Çünkü bazı insanlar yanımızda değildir ama içimizdedir.

Bazı sevgiler konuşulmaz, yaşanır.

Bazı özlemler anlatılmaz, hissedilir.

Ve bazı insanlar vardır ki…

Onları hayatımızdan çıkaramazsınız; çünkü onlar hayatımızın kendisinden bir parça olmuştur.

Belki bugün herkesin ihtiyacı olan şey yeni bir başlangıç değildir.

Belki sadece bir telefon…

Bir sarılma…

Bir “Seni özledim.”

Bir “İyi ki varsın.”

Ve biraz cesaret.

Çünkü hayat beklemek için fazla kısa, sevmeyi ertelemek için fazla güzel.

Bugün cumartesi.

Kahvenizi alın, sevdiğiniz insanları düşünün.

Ve kalbinizde biri varsa, ona ulaşmanın bir yolunu bulun.

Çünkü bazı yollar kilometrelerle değil, sevgiyle kısalır.

Ve bazı cumartesiler vardır…

İnsana birini ne kadar özlediğini değil, aslında ne kadar sevdiğini hatırlatır. 🩷
Yağmur Yılgör